Największym luksusem przedsiębiorcy nie są pieniądze.
Jest nim wolność wyboru.

N początku lutego 2026 wyjechałam na workation do Tajlandii, żeby sprawdzić, jak naprawdę wygląda praca z drugiego końca świata. Nie w teorii. W praktyce.

Dlaczego w ogóle workation?

Pomysł na workation nie pojawił się nagle. Prowadzę firmę od ponad 15 lat i przez większość tego czasu funkcjonowałam w bardzo klasycznym modelu: praca w jednym miejscu, określony rytm dnia, spotkania z klientami, ciągłe „bycie na miejscu”.

Pandemia zaczęła to powoli zmieniać. Coraz więcej procesów przenosiłam online, zespół pracował zdalnie, a ja zaczęłam widzieć, że fizyczna obecność w jednym miejscu… przestaje być konieczna.

Z czasem pojawił się konkretny cel: chcę być „location independent”.
Chcę mieć możliwość pracy z dowolnego miejsca na świecie — nie tylko od święta.
Poza tym – od zawsze kocham podróżować, zmieniać miejsca, poznawać nowe zwyczaje, ludzi,  kulturę, kulinaria. Uwielbiam poszerzać swoje horyzonty. To daje świeżość w głowie i dystans.

Gdzie na workation do Azji?

Nie chcieliśmy wybierać miejsca „na oko”. Mój analityczny umysł kazał mi wykonać wcześniej drobiazgowy research. Oparliśmy się na dwóch źródłach:

👉 rozmowy ze znajomymi, którzy pracują zdalnie i podróżują
👉 deep research z wykorzystaniem AI (cudowne narzędzie – uwielbiam!)

Koh Phangan – wyspa, która ma „flow Życia”

Koh Phangan to miejsce, w którym świat digital nomadów bardzo naturalnie przenika się z wyspiarskim spokojem, a międzynarodowa społeczność naturalnie miesza się z lokalnym, tajskim rytmem życia. I to czuć od pierwszych dni. Z jednej strony — bardzo żywa, międzynarodowa społeczność. Ekspaci, digital nomadzi, ludzie w trakcie zmiany, szukający nowego stylu życia. Z drugiej — natura, morze, dżungla – przestrzeń, w której naprawdę można zwolnić.

Na wyspie dzieje się dużo. Codziennie masz wybór:
warsztaty, spotkania, koncerty, wydarzenia rozwojowe.
Do tego sport — joga, kitesurfing, beach volley, beach tennis.

Możesz zacząć dzień od jogi przy oceanie, a skończyć go na wieczornym meetupie z ludźmi z kilku różnych krajów.

Ale to, co mnie najbardziej zaskoczyło, to równowaga. Bo oprócz wydarzeń istnieje zupełnie inny świat. Ciche plaże. Bez tłoku, parawaningu i krzyczących dzieci.
Małe bary idealne na spokojne rozmowy.
Miejsca, gdzie można usiąść z kawą, popatrzeć na wodę i po prostu… pobyć.

Bez hałasu. Bez presji. Bez potrzeby „uczestniczenia”.
I mam wrażenie, że właśnie to sprawia, że Koh Phangan tak kochają ekspaci.
Nie narzuca jednego stylu życia.
Daje wybór.
Możesz być w środku wydarzeń.
Albo całkowicie się z nich wycofać.

To nie była przypadkowa mieszanka turystów z laptopami, tylko raczej środowisko ludzi, którzy świadomie wybrali taki styl pracy i życia. Myślę, że kolejne pokolenie przedsiębiorców w ogóle nie będzie budować firm w jednym miejscu.

Życie na WhatsAppie

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów życia digital nomadów na Koh Phangan jest to, że duża część codzienności organizuje się… na WhatsAppie. To właśnie tam toczy się życie wyspy: w grupach pojawiają się informacje o meetupach, warsztatach, wspólnych treningach, sesjach jogi, beach volleyballu, beach tennisie, koncertach, kolacjach czy spontanicznych wyjazdach. Są grupy tematyczne, lokalne, sportowe, networkingowe i biznesowe — wystarczy dołączyć do kilku z nich, żeby bardzo szybko poczuć rytm miejsca i zorientować się, co dzieje się danego dnia. Dla mnie było to ciekawe także dlatego, że ten model budowania relacji jest dużo bardziej organiczny niż klasyczny networking. Nikt nie „sprzedaje się” na siłę, nie ma korporacyjnej spiny ani sztywnej formuły. Po prostu widzisz wiadomość, że ktoś organizuje wspólną grę w pickleballa, spotkanie digital nomadów albo wieczorne wyjście — i możesz dołączyć. Dzięki temu życie społeczne i zawodowe przenikają się tam bardzo naturalnie.

Mój dzień na workation

Mój dzień pracy na Koh Phangan miał zupełnie inny rytm niż ten, do którego przywykłam w Polsce. Zamiast porannego pośpiechu był spokojny start, spacer brzegiem morza do coworkingu i kilka godzin naprawdę skupionej pracy. Potem przychodziła pora na ruch i życie: joga, beach tennis, volleyball, czasem po prostu ocean, rozmowy albo chwila ciszy dla siebie. Późnym popołudniem zdarzały się meetupy i spontaniczne spotkania z ludźmi z różnych krajów, a wieczorem — jeśli było trzeba — konsultacja z klientem w Polsce. I to, co zaskoczyło mnie najbardziej: ani razu nie przepracowałam klasycznych ośmiu godzin, a mimo to wszystko działało. Firma działała, klienci byli zaopiekowani, a ja pierwszy raz od dawna czułam, że mam nie tylko pracę, ale też życie. Taka forma funkcjonowania bardzo mi służyła — dużo mniej napięcia w ciele, spokojniejsza głowa, praktycznie zerowy poziom stresu. Mam wrażenie, że klimat, bliskość natury i wolniejsze tempo życia zrobiły tu swoje: nagle okazało się, że można pracować efektywnie bez ciągłego spięcia, pośpiechu i poczucia, że trzeba robić więcej, szybciej i intensywniej. To dało mi nie tylko odpoczynek, ale też większy dystans i nową perspektywę na to, jak naprawdę chcę pracować i żyć.

Wietnam, czyli kiedy życie pisze lepszy scenariusz

Na koniec naszego pobytu wydarzyło się coś, czego kompletnie nie planowaliśmy. Kilka dni przed wyjazdem z Tajlandii powiedziałam dwóm osobom w Polsce, że… nie chcę jeszcze wracać. Po miesiącu w Azji czułam, że wciąż mam apetyt na więcej, jakby ten wyjazd jeszcze się nie domknął. I wtedy wydarzyło się coś, co do dziś wspominam z uśmiechem jako małe „prawo przyciągania” w praktyce. Dwa dni przed wylotem zaczął się konflikt na Bliskim Wschodzie, nasze loty przez Emiraty zostały odwołane, a ceny alternatywnych biletów do Europy zaczęły błyskawicznie rosnąć. Zamiast więc wracać do Polski, musieliśmy zmienić plan. Spojrzeliśmy na mapę i pomyśleliśmy: skoro jesteśmy już tak blisko, sprawdźmy drugie miejsce z naszej shortlisty. I tak trafiliśmy do Da Nang w Wietnamie. To był zupełnie inny klimat niż Koh Phangan — mniej wyspiarski luz, więcej miejskiej energii, większy ruch, hałas i tempo. A jednocześnie ogromna, 30 km plaża, bardzo rozwinięta scena digital nomadów, więcej coworkingów, więcej wydarzeń i jeszcze więcej możliwości. Dzięki temu jeden wyjazd zamienił się w doświadczenie dwóch różnych światów workation — spokojnej, tropikalnej wyspy i dynamicznego azjatyckiego miasta.

W Wietnamie pozytywnie zaskoczyła mnie jeszce jedna rzecz – pickleball był dostępny na każdym kroku! U nas sport ten dopiero raczkuje, a tam są obiekty , które mają po kilkanaście kortów. TO był dla mnie raj.

Co ten wyjazd na workation zmienił we mnie

Największą zmianą nie było samo miejsce, tylko perspektywa, z jaką wróciłam. Ten wyjazd bardzo wyraźnie pokazał mi, że coraz mniej interesuje mnie budowanie firmy za wszelką cenę, a coraz bardziej budowanie życia, w którym firma jest tylko jednym z elementów. Zobaczyłam, jak wiele daje mi codzienny kontakt z naturą, ruch, spokojniejsze tempo i większa przestrzeń na myślenie. Poczułam też, że wolność nie jest dla mnie abstrakcyjną ideą ani luksusem „dla nielicznych”, tylko czymś bardzo konkretnym: możliwością wyboru, jak chcę pracować, gdzie chcę być i jak ma wyglądać moja codzienność. Workation nie dało mi tylko odpoczynku. Dało mi większy dystans, więcej klarowności i mocniejsze poczucie, że naprawdę chcę żyć na własnych zasadach.

Workation – wady i zalety

Workation brzmi jak luksus. W praktyce – wymaga spoooro samodyscypliny. Bo kiedy za oknem masz ocean… Twoja głowa najmniej chce akurat pracować 😉

Workation ma wiele zalet, ale nie jest rozwiązaniem idealnym dla każdego. Po stronie plusów na pewno warto wymienić większą elastyczność, możliwość pracy z inspirującego miejsca, kontakt z naturą, nowe znajomości, zmianę perspektywy i często dużo lepszy balans między pracą a życiem. Dla wielu osób ogromną wartością jest też to, że workation pozwala oderwać się od codziennego schematu i spojrzeć na swoją pracę z dystansu. Z drugiej strony są też wyzwania. Największym z nich bywają różnice czasowe, które potrafią zaburzyć rytm dnia i sprawić, że wieczory wcale nie są wolne, bo właśnie wtedy zaczynają się konsultacje czy spotkania z klientami w Polsce. Do tego dochodzi potrzeba dużej samodyscypliny, dobrej organizacji pracy, stabilnego internetu i gotowości na to, że nie wszystko będzie działało idealnie. Workation nie jest więc „wiecznymi wakacjami z laptopem”, ale dla osób, które mogą pracować zdalnie i lubią niezależność, może być jednym z najbardziej rozwijających doświadczeń zawodowo-życiowych.

Czy workation to trend przyszłości?

Patrząc na to, co dzieje się dziś na rynku pracy, mam wrażenie, że workation nie jest już tylko chwilową modą ani ciekawostką z mediów społecznościowych, ale zapowiedzią większej zmiany. Coraz więcej osób pracuje zdalnie, buduje własne mikrofirmy, działa jako freelancerzy, kontraktorzy, twórcy cyfrowi czy solopreneurzy. Dla nich praca nie musi być już związana z jednym biurem, jednym miastem czy nawet jednym krajem. Oczywiście nie każdy zawód daje taką możliwość i nie każdemu służy ten styl życia, ale kierunek wydaje się wyraźny: rośnie znaczenie elastyczności, autonomii i pracy projektowej. Myślę, że za kilka lat to, co dziś nazywamy workation albo stylem życia digital nomadów, dla części ludzi stanie się po prostu normalnym sposobem funkcjonowania. Nie jako egzotyka, ale jako jedna z naturalnych opcji pracy i życia.

PS. Czy w dzisiejszym świecie naprawdę musimy być przywiązani do jednej lokalizacji?
Coraz więcej mówi się o tym, że za kilka lat będzie więcej „solopreneurs” i kontraktorów pracujących zdalnie niż klasycznych pracowników etatowych. Być może styl pracy, który dziś nazywamy digital nomad, stanie się po prostu… new normal?

Ja kocham Polskę.
Ale chcę mieć możliwość wyboru.
Czy w styczniu chcę patrzeć przez okno na śnieg. Czy ocean.