CZAKRY I AURA

 
System energetyczny czlowieka

Czakry, w uproszczeniu, są to wirujące koła energii  elektrycznej w różnych kolorach, które wykonują wiele funkcji łączących nasze pola energetyczne, organy i kosmiczne pole energetyczne. Czakry są ze sobą bezpośrednio połączone i regulują układ hormonalny, który z kolei reguluje proces starzenia się.
Czakry są połączeniem mechanizmów między aurą a system południka (meridiany) w ciele fizycznym i różnymi poziomami aury oraz siłami kosmicznymi. Mają one wpływ na przepływ energii do ciała fizycznego. Pochłaniają energię pierwotną z atmosfery, zwaną chi lub praną i wysyłają ją do kanałów energetycznych. Czakry są to transformatory energetyczne.

Nasze ciała zawierają siedem głównych czakr lub centrów energii i 122 mniejszych czakr.

Główne czakry znajdują się:

  1. u podstawy kręgosłupa (czakra korzenia / podstawy)
  2. w pępku (czakra sakralna)
  3. w splocie słonecznym (Solar Plexus – czakra splotu słonecznego)
  4. w okolicy serca (czakra serca)
  5. w obrębie gardła (czakra gardła)
  6. na środku czoła ust (czakra trzeciego oka)
  7. na czubku głowy (czakra korony)

Poniżej znajduje się szczegółowy opis czakr wraz z praktycznymi ćwiczeniami.

Czakra podstawy

Kolor: Czerwony
Kamienie: Rubin, granat, obsydian
Położenie: U podstawy kości ogonowej

To korzeń naszego istnienia i najgłębsze powiązanie z własnym ciałem i z ziemią. Pierwsza czakra ukierunkowana jest na przetrwanie i najsilniej ze wszystkich czakr powiązana z instynktem. Reaguje na takie potrzeby, jak jedzenie, ubranie, schronienie i bezpieczeństwo. Jest także ukierunkowana na instynkt seksualny, mający na celu rozmnażanie i przetrwanie gatunku. Wszystko to podporządkowane jest przetrwaniu.

Na stan niezrównoważenia wskazuje przede wszystkim poczucie braku bezpieczeństwa. Brak dostatecznych środków na zapewnienie sobie wyżywienia, ubrania i dachu nad głową sprawia, iż potrzeby tej czakry są tak ogromne, że nie pozwalają skierować uwagi na nic innego. Kluczem do zaspokojenia tych potrzeb jest zrozumienie, że dla każdego są one inne, a także odkrycie, ile my sami potrzebujemy, aby czuć się bezpiecznie.

W stanie niezrównoważenia obawa o brak wszystkiego przesłania nam jasność postrzegania i wpędza w błędne koło poczucia braku bezpieczeństwa. Mając takie poczucie i przyjmując w życiu postawę ofiary, napotykamy mnóstwo sytuacji potwierdzających nasze obawy. Dopóki poziom przetrwania znajduje się w stanie niezrównoważenia, nie możemy swobodnie przejść na poziom innych czakr. To powinno być dla nas motywacją do zrównoważenia pierwszej czakry, aby móc podnieść poziom naszej świadomości.

Jeśli potrzeby tej czakry nie są zrównoważone, nasze postrzeganie jest zniekształcone, bo patrzymy przez pryzmat niepewności. Wszyscy znamy to uczucie. Kto przyjął kulturowy stereotyp mówiący, iż bezpieczeństwo oznacza postawę defensywną, jest skazany na ciągłe wzmacnianie swej obrony, na wszelki wypadek. Niezrównoważenie czakry pierwszej może manifestować się faktycznym niedostatkiem w sferze materialnej, jako odbiciem wewnętrznego braku równowagi.

Pamiętajmy, że z energetycznego punktu pojmowania życia najpierw dochodzi do powiązania z energią czakry, a jego manifestacja w świecie jest zjawiskiem wtórnym. Nie czekajmy więc na powrót świata fizycznego do równowagi po to, aby przywrócić ją wewnątrz. To nie tak. Zewnętrzny brak równowagi jest odbiciem jej braku wewnątrz. Wewnętrzna dysharmonia nie jest skutkiem sytuacji w świecie zewnętrznym, lecz właśnie ona tworzy te sytuacje. Z punktu widzenia energetycznego należy zmienić wewnętrzne doświadczanie energii, a to pociągnie za sobą zmiany na zewnątrz.

Ćwiczenie 

Gdy tracisz poczucie bezpieczeństwa, bo nie masz pieniędzy na opłacenie rachunków, spróbuj zastosować ćwiczenie na zbudowanie w sobie innej, nie opartej na pieniądzach podstawy bezpieczeństwa. Spójrz na swoją sytuację z perspektywy energii: to nie zewnętrzny świat stworzył tę sytuację. Oczywiście z punktu widzenia twojego ego poczucie zagrożenia jest spowodowane niespłaconymi rachunkami. Ale ty już wiesz, że to iluzja, której nazbyt łatwo się poddajesz. Aby się z niej otrząsnąć, wybierz się na spacer wśród przyrody. Nie po to, żeby się ruszać, lecz by poczuć jedność z przyrodą. Zwróć uwagę na jej bogactwo, myśląc o krążącej w całej przyrodzie kosmicznej sile życiowej. Tej siły wystarcza, by ożywić rośliny, drzewa i zwierzęta, rzeki, chmury, cały otaczający cię świat. Wszystko to przepełnia ta sama siła. Na koniec poczuj tę siłę życiową w sobie. Wtedy uderzy cię myśl, że to nie ty podtrzymujesz życie, lecz ono manifestuje się w tobie. Poczuj, że to nie twoja własna wola każe bić sercu, płucom oddychać i krwi krążyć. Ta potężna siła ożywia cały świat, którego jesteśmy częścią. Może się nagle okazać, że poczucie zagrożenia zniknęło.

Wiele osób o niezrównoważonej pierwszej czakrze usiłuje dostosować się do życia, które inni ludzie uważają za odpowiednie, nie sprawdziwszy uprzednio, czy taki styl życia zaspokaja ich prawdziwe potrzeby. Jeśli tak jest z nami, prędzej czy później poczujemy niedosyt, który nie da nam spokoju.

Oto przykład. Młoda matka z trojgiem dzieci, którą opuścił mąż, będzie się spalała w walce o przetrwanie rodziny. Inny, mniej oczywisty przykład. Młody mężczyzna, który odniósł sukces, zanim odkrył, jakie wartości są dla niego cenne. Może on żyć w dostatku, mieć jedzenie, ubranie i mieszkanie, a jednak nie wiadomo dlaczego nie czuć się bezpiecznie. Jeśli akurat dla niego bogactwo materialne nie ma większego znaczenia, ten bezpieczny świat zewnętrzny pozostanie pusty. Młody człowiek będzie odczuwał brak wewnętrznego bezpieczeństwa. Może mieć piękny apartament na ostatnim piętrze w centrum miasta, bo tego się oczekuje od osoby z jego pozycją. Jeśli to mu daje poczucie bezpieczeństwa, w porządku. Być może jednak należy on do ludzi, którzy najlepiej czują się na wsi. Nie zakorzeni się w apartamencie, choćby miał najwspanialsze pluszowe kanapy. Dlatego tak ważne jest odkrycie własnych prawdziwych potrzeb poprzez uczciwą i świadomą analizę samego siebie.

Utrzymanie harmonii na poziomie przetrwania

Poziom świadomości pierwszej czakry jest czysto fizyczny. W dążeniu do przetrwania utrzymanie fizycznego życia pochłania nas bez reszty. “Albo ty zabijesz, albo ciebie zabiją” – na płaszczyźnie pierwszej czakry obowiązuje prawo dżungli. Nawet seks na tym poziomie pozbawiony jest jakiejkolwiek czułości, gdyż tą czakrą rządzi wyłącznie fizyczne pożądanie. Jest to tylko biologiczny instynkt pomnażania gatunku. Na tym poziomie kontakt płciowy odczuwa się raczej jako spółkowanie niż miłość.

Można dyskredytować pierwszą czakrę jako prymitywną i zwierzęcą. Jeśli jednak nie przetrwamy fizycznie, istnienie naszych pozostałych czakr będzie już tylko teorią. Zdrowe przejawy świadomości na poziomie pierwszej czakry to poczucie bezpieczeństwa, umiejętność ugruntowania swego bytu, poczucie łączności z własnym ciałem i z całą planetą, a także przekonanie, że możemy zawierzyć instynktowi.

Ugruntowanie można osiągnąć przez czynność, która łączy nas w jakiś sposób z ziemią: uprawianie ogrodu, spacer czy chodzenie boso po trawie. Można je wspomagać wizualizacją.

Ćwiczenie 

Wyobraź sobie przewód uziemiający, który biegnie od twego kręgosłupa w głąb ziemi. Oczyma wyobraźni zobacz, jak każdy nadmiar energii mentalnej spływa w dół kręgosłupa i dalej po przewodzie uziemiającym do ziemi. Wyobraź sobie, że przewód ten wypuszcza korzenie niczym ogromne drzewo. Korzenie twego przewodu uziemiającego splatają się z korzeniami wielkich drzew dookoła. Teraz wyobraź sobie, że swoimi korzeniami pobierasz energię z ziemi. Stajesz się tak silny jak wielkie drzewa.

Uprawianie sportu jest zdrowym sposobem aktywacji pierwszej czakry. Im więcej w nim elementu fizycznej rywalizacji oraz ryzyka, tym bardziej pobudza pierwszą czakrę do działania. Klasycznymi przykładami wyzwalania agresywnej energii są piłka nożna i boks. Również skoki z powietrza, wyścigi samochodowe i tym podobne sporty o wysokim stopniu ryzyka są czynnościami na poziomie pierwszej czakry. Wszelkiego rodzaju mocne wrażenia, jak szalone przejażdżki w wesołych miasteczkach czy zakradanie się gdzieś tak, by nas nie złapano, również są jej przyporządkowane.

Czakra ta obejmuje najgłębszy i najbardziej osobisty aspekt naszego ja. Znajduje się najdalej od czakr wspólnoty i jako taka jest najbardziej nastawiona na obronę i współzawodnictwo, najbardziej ze wszystkich czakr skupiona na osobowym ja. Poczucie zagrożenia dla naszego przetrwania zmienia wszelkie reguły. Instynkt zachowania własnego ja jest bardzo silny.

Instynkty są silnie zakodowane w biologicznej pamięci gatunku. Nie jest to kwestia postawy czy przekonania. Instynkt przetrwania wynika z ewolucji gatunkowej. Na tym poziomie świadomości najważniejszym celem jest utrzymanie się przy życiu. Zwykłe radzenie sobie staje się ważnym zadaniem. Naszym działaniem rządzi bardziej lęk niż wiara.

Ten poziom świadomości jest najbardziej odizolowany od płaszczyzny duchowej. Znajdując się na nim, dość łatwo można poczuć się wyizolowanym i odciętym od radości życia, jakich doświadczają inni ludzie. Kiedy bowiem jesteśmy pochłonięci wyłącznie tym, żeby sobie w życiu poradzić, nie potrafimy cieszyć się życiem. Trzeba się z tego wydostać, wyjść ku przyrodzie i zdać się na swą biologiczną naturę. Wtedy poczujemy w sobie życie i doświadczymy błogosławieństw płynących z pierwszej czakry.

Aby zachować ją w stanie równowagi, życiowa przystań dom, praca, rodzina – musi w wystarczającym stopniu zaspokajać naszą podstawową potrzebę bezpieczeństwa. Skala może być różna – od poczucia dostatecznego zaspokojenia do obfitości. Najważniejsze, aby ta potrzeba nas nie nurtowała. Taki stan można osiągnąć wtedy, gdy pozna się swe potrzeby i stworzy sytuacje sprzyjające ich zaspokojeniu. Energia pierwszej czakry pozostająca w stanie równowagi może się swobodnie wznieść do czakry drugiej.

Natomiast jeśli nasza świadomość stale pozostaje na poziomie pierwszej czakry, potrzeby z nią związane nigdy nie będą zaspokojone. Bardzo bogaty człowiek, który zgromadził więcej pieniędzy niż ktokolwiek, a mimo to żyjący w poczuciu zagrożenia i niepewności, jest przykładem doskonale ilustrującym opisaną sytuację.

Pobudzanie pierwszej czakry

W życiu zdarza się wiele sytuacji, w których nasze zachowanie motywuje lęk. Jeśli ogarnia nas niepewność, sprawdźmy swe pole energetyczne i przekonajmy się, czy w naszej świadomości nie panuje lęk i poczucie zagrożenia. Wtedy należy przywrócić równowagę pierwszej czakry.

Także, jeśli po prostu czujemy potrzebę większego bezpieczeństwa, pasji, siły i intensywności życia, zwróćmy uwagę na pierwszą czakrę. Wykonujmy pozycję Drzewa, aby się ugruntować i osiągnąć równowagę. Przebywajmy na łonie przyrody i starajmy się poczuć jej integralną częścią, żeby pobudzić siłę naturalnych instynktów. Myślmy o tym, że czerpiemy swymi korzeniami tę samą siłę witalną, co wielkie drzewa. Wizualizujmy kolor czerwony i czujmy, jak nas przenika jego moc. Można włożyć na siebie coś czerwonego, aby wzmocnić ten efekt. Spacerując, starajmy się wyłowić z otoczenia jak najwięcej czerwieni. Nośmy przy sobie rubin, granat lub obsydian jako talizmany wzmacniające w nas zrównoważoną siłę i pasję.

Lęk ma za zadanie nas alarmować, a nie okupować naszą świadomość. Przez pobudzenie i zrównoważenie pierwszej czakry można uwolnić się od mentalności przesiąkniętej lękiem. Wiemy, że nasz zwierzęcy instynkt jest

bardzo czujny i zawsze w gotowości. Musimy ufać, że w razie rzeczywistego zagrożenia, na przykład najeżdżającego na nas samochodu, włączy odpowiedni alarm, który sprawi, że w porę uskoczymy z drogi. Wiara we własny instynkt uwalnia naszą świadomość i pozwala się skoncentrować na zadaniach dających więcej radości, związanych z czakrą drugą.

 

Czakra druga – sakralna

Kolor: Pomarańczowy
Kamienie: Karneol, bursztyn
Położenie: Okolica miednicy
Czakry ta ukierunkowana jest głównie na szukanie przyjemności. Podstawowe zadanie to aktywność płciowa i dążenie do przyjemności zmysłowych. Inną potrzebą sterowaną przez drugą czakrę jest poczucie własnej atrakcyjności i zdolność przyciągania rzeczy przez siebie pożądanych, a także umiejętność zatracenia się w świecie uczuć. Stymuluje ona przeżywanie życia w pełni i odczucia emocjonalne. O ile pierwsza czakry zadowala się samym przetrwaniem, w drugiej budzi się pragnienie doświadczania radości.

Druga czakry obejmuje wszystko to, co dostarcza przyjemności, w tym seks, alkohol, papierosy, czekoladę i narkotyki. Łatwo przy tym wpaść w nałóg. Perspektywa miłych doznań skłania do nadużywania przyjemności. Tkwienie w sferze nałogów, związanej z tym ośrodkiem energetycznym, jest ciągłą próbą odtworzenia zapamiętanych przyjemności. To oczywiście nie może prowadzić do ich spełnienia. Chwili bieżącej brak spontaniczności, jako że myśli biegną ku przeszłości. Zerwanie z nałogiem rzadko pomaga. To, co zostaje stłumione, urasta w siłę. Wyjściem z tej sytuacji jest uleganie słabościom, ale pod kontrolą.

W pogoni za przyjemnością często tracimy nad sobą kontrolę. Aby temu przeciwdziałać, należy pozostać w pełni świadomym i uważnym podczas przeżywania przyjemności. Jest to zupełnie co innego niż próba zerwania z nałogiem. Zerwanie z czymś odczuwa się jako stratę jakiejś cząstki swej osobowości. Pragnienie powrotu do tego przeżycia nigdy nie ustaje, zostaje tylko stłumione. Lepiej pozwolić, aby nałogi same nas opuściły, gdy przestaną nam służyć. Skupiając się na samej przyjemności, a nie na dążeniu do niej, pozostawimy za sobą nawyki. Pomoże nam świadomość, że doświadczanie ich już nie prowadzi do oczekiwanej przyjemności. Taką świadomość nabywa się oczywiście w trakcie doświadczenia, a nie przed nim lub po nim.

Ćwiczenie

Przypomnij sobie, jakiej przyjemności doświadczasz notorycznie z poczuciem winy. Pozwól sobie ją przeżyć z pełną świadomością. Jakie odczucia towarzyszą temu doświadczeniu? Czy są radosne? Gdzie w swoim ciele odczuwasz tę radość? Odkryj, że jesteś coraz bardziej zdolny do odczuwania przyjemności i mniej ci potrzeba, aby odczuwać zadowolenie.

Ćwiczenie to nazywa się “Dietą ciastka czekoladowego”. Kiedy znów ogarnie nas nieprzeparta chęć zjedzenia ciastka lub innych słodyczy, nie osądzajmy tego, tylko poddajmy się doświadczeniu. Przeżywajmy to wolno, pogłębiając doznawaną przyjemność. Rozkoszujmy się każdym kęsem. Niech smak wypełni nasze usta, wprawiając kubki smakowe w ekstazę. Nie połykajmy pośpiesznie, gubiąc całą przyjemność. A wtedy okaże się, że doświadczyliśmy czegoś w pełni. Moglibyśmy nawet nie kończyć tego ciastka. Oddaliśmy się całkowicie przerywanemu doświadczeniu.

Brak równowagi w przeżywaniu przyjemności

W przypadku braku równowagi poszukiwanie przyjemności nie jest uwieńczone spełnieniem. Nigdy niezaspokojona pogoń za przyjemnością trwa nadal. Równowaga w tym ośrodku zwiększa wrażliwość na przyjemne doznania, ale jej zaburzenie prowadzi do utraty wrażliwości i hołdowaniu prymitywnym popędom. Trzeba coraz silniejszych doznań, żeby pobudzić serce z odrętwienia. Co blokuje zrównoważone odczuwanie? Urazy pozostałe po dawnych przeżyciach czy cynizm, bezduszność i brak zaufania? Cokolwiek to jest, warto się tego pozbyć. Trzeba przywrócić stan równowagi poprzez doświadczanie tego, co sprawia nam radość, całą swą istotą. Życie doświadczane z poziomu zrównoważonej drugiej czakry na pewno sprawia więcej radości.

Najwyraźniejszą wskazówką, że czakra druga jest niezrównoważona, jest nadmiemy pociąg do seksu, narkotyków, alkoholu, jedzenia i wszelkiej stymulacji zmysłów. Dręczące fantazje seksualne także są spowodowane pragnieniem pobudzania wyobraźni z poziomu tej czakry. Może to doprowadzić do oceniania wszystkich ludzi pod kątem ich sprawności seksualnej. Jak to określił Ram Dass, “ludzie patrzący na życie z tej perspektywy widzą każdego w kategoriach przydatności lub nieprzydatności w tej dziedzinie”.

Bardzo łatwo przychodzi nam zasmakować w przyjemnościach. Strach przed niemożnością ich zażywania doprowadza do dysharmonii na poziomie drugiej czakry. Odpowiedzialne są za to przede wszystkim zazdrość i nadmierne przywiązanie. Strach przed utratą uniemożliwia odczucie spełnienia. Pobudza to w niezrównoważonym ośrodku drugiej czakry silne namiętności. Życiem targają wybuchy zazdrości i furii. Potężne emocje stymulują drugą czakrę, ale są to w swej naturze przeżycia destrukcyjne, prowadzące do cierpień.

Powrót ze stanu gwałtownej furii do stanu równowagi nie jest zadaniem łatwym, ale jest możliwy do osiągnięcia. Pamiętajmy, że pierwotna jest energia, która następnie się manifestuje. Jedyny sposób na odzyskanie równowagi to praca nad sobą. Tam trzeba dotrzeć, a nie czekać na zmianę sytuacji zewnętrznej.

Kiedy ogarnia mnie uczucie zazdrości, zaczynam od uświadomienia sobie, że znajduję się w stanie wewnętrznego niezrównoważenia i nad tym powinienem pracować. Następnie powtarzam sobie, że odpowiadam jedynie za to, aby żyć w zgodzie z własnymi zasadami moralnymi i etycznymi. Nie odpowiadam za to, jak żyją inni, ani też nie mam na to żadnego wpływu. Taki kierunek myślenia zawsze prowadzi ku temu, nad czym mam kontrolę – czyli mnie samemu. Jak przestrzegam własnych zasad?

Inny typ dysharmonii, powstający na przeciwległym biegunie, to obawa o własną atrakcyjność. Tutaj bardzo się przydaje znajomość swej prawdziwej natury, reklama bowiem prezentowana w środkach masowego przekazu, jest wymierzona dokładnie w to centrum energetyczne. Hasła w rodzaju “Jeśli nie zastosujesz naszego produktu, nie zdobędziesz mężczyzny” zakłócają równowagę czakry, bo sugerują, że nasza atrakcyjność nie jest dostateczna. Moda może być inspirująca i twórcza, ale też czasem rodzi stresy zakłócające drugą czakrę. Obawy związane z naszym wyglądem fizycznym i atrakcyjnością pochodzą właśnie z tej czakry. Eksperymentowanie z własnym wyglądem może być zdrowym działaniem, jeżeli nas bawi i sprawia nam autentyczną radość. Natomiast jeśli wciąż czujemy się mało atrakcyjni lub boimy się, że ktoś zobaczy nas, zanim “się ogarniemy”, to należy przyjąć, iż sprawy posunęły się zbyt daleko. Wtedy trzeba ponownie nawiązać kontakt ze swym wewnętrznym pięknem i atrakcyjnością, aby odzyskać równowagę.

Może też wystąpić poczucie niedoskonałości i ułomności w sytuacjach towarzyskich, postrzeganie siebie jako niedorównującego innym. Jeśli odczuwamy, że w porównaniu z innymi wypadamy gorzej, łub zazdrościmy innym ludziom tego, co mają, oznacza to brak zrównoważenia drugiej czakry.

Utrzymanie harmonii na poziomie przyjemności

Twórcza, lecz pozostająca pod kontrolą pasja życia zapewnia doświadczenie stanu równowagi drugiej czakry. Umiejętność spontanicznego zatracenia się w cudowności życia pozwala na twórcze wykorzystanie pasji i instynktów. Życie seksualne pozostaje w harmonii z naszymi potrzebami, co sprawia, że sfera przeżyć intymnych nas wzbogaca, a nie przysparza stresu. Do wzbogacania drugiej czakry prowadzi także kontakt z przyrodą oraz sztuka, taniec i piękno w każdej formie.

Gdy obudzimy w sobie ten poziom świadomości, ożywają zmysły i zazwyczaj pojawia się silna dążność do podjęcia działalności twórczej. Wynika to z fascynacji pięknem i z pragnienia, aby wnieść go jak najwięcej do naszego życia.

Innym objawem stanu równowagi jest pewność siebie, która wynika z pozytywnego obrazu samego siebie i przekonania, że jesteśmy zdolni do przyciągnięcia wszystkiego, czego nam potrzeba od wszechświata. Jest to przywilej dany od Boga i nie zależy od naszej fizycznej urody. Taka świadomość wyrabia w nas wewnętrzne poczucie własnej atrakcyjności, której zewnętrznym przejawem jest osobisty magnetyzm.

Utrzymanie drugiej czakry wstanie zrównoważenia zależy od umiejętności odczuwania głębokiej satysfakcji w trakcie przeżywania rozkoszy zmysłowych.

Ćwiczenie

Gdy przytulasz się do kogoś lub smakujesz coś pysznego, kiedy słuchasz pięknej muzyki lub oglądasz wspaniały zachód słońca, zamknij na chwilę oczy i skoncentruj się na głębokiej satysfakcji, jaką odczuwasz. Podobnie, gdy przeżywasz miłosne uniesienia ze swym partnerem, zamknij oczy, poczuj wdzięczność za to doświadczenie i odczuj wspaniałość cielesnych wrażeń. Niech każda komórka twego ciała wypełni się przyjemnością. Pielęgnuj w sobie ten stan. Przekonasz się, że prowadzi on do ogólnego poczucia spełnienia.

Gdy poszukiwanie przyjemności i sztuka doświadczania radości pozostają ze sobą w harmonii, życie jest zachwycającym doświadczeniem. Tym, którzy umieją to dostrzec, ziemia stwarza wiele możliwości doznawania przyjemności. Równowaga na tym poziomie wyostrza wrażliwość i zwiększa zdolność do ich przeżywania.

Doświadczanie życia z poziomu drugiej czakry niesie ze sobą pewne niebezpieczeństwa, a mianowicie łatwość popadnięcia w obsesję na punkcie seksu i magnetyzmu. Każdy z nas ma magnetyzm, a przepływ energii pomiędzy ludźmi jest uświadamiany na poziomie drugiej czakry. Przy braku równowagi magnetyzm każe gonić za kolejną przyjemnością. Jeśli jest zrównoważony, dodaje życiu blasku i sprawia, że wszystkie kontakty z ludźmi są przyjemne i ożywione. W stanie równowagi drugiej czakry zanika jej uwodzicielsko-myśliwski charakter, a pozostaje prąd energii magnetycznej, czyniący przyjemną każdą chwilę życia.

Zarówno pragnienie, jak i wdzięczność związane są z drugą czakrą, ale prowadzą do zupełnie odmiennych doświadczeń. Pragnienie skupia się na tym, czego chcemy, ale nie mamy. Typowym, choć może skrajnym przykładem jest pornografia. Koncentracja na czymś, czego nie mamy, to uznanie się za osobę, której czegoś brakuje. Pragnienie staje się swoistą nagrodą. W ciele zachodzą reakcje chemiczne, które dają się odczuć i zmierzyć – wydzielają się hormony. Zaspokojenie pragnienia identyfikuje się ze zjawiskiem samego pożądania, a nie posiadaniem obiektu, którego dotyczy.

Wdzięczność jest wyższą formą świadomości drugiej czakry. Zamiast zajmować się tym, czego nie mamy, uczymy się cieszyć tym, co jest dla nas dostępne. Świadomość skupia się na tym, czego doświadczamy, a nasze ciało przenika wdzięczność. Umożliwia to zaspokojenie i zrównoważenie drugiej czakry. Kolory, zachody słońca, przytulanie się i wszelkie rodzaje doświadczeń zmysłowych są przyjmowane jako dostarczające satysfakcji.

Gdy potrafimy utrzymać świadomość na poziomie drugiej czakry, uczymy się żyć zgodnie z prawami magnetyzmu. Idziemy za energią, przeświadczeni, że tam zawsze będzie życie, tam bowiem nigdy nie ma próżni. Pewność tego, że zawsze będziemy doświadczać przyjemności, pozwala nam na większą życiową mobilność. Mamy odwagę próbować różnych rzeczy, wiedząc, że wszędzie czeka nas radość i przyjemność.

Otwartość na zmiany ma swoje dobre i złe strony. Może ona, na przykład, doprowadzić do przeświadczenia, że liczba atrakcyjnych możliwości ukierunkowania życia jest nieskończona. Jeśli nie skupimy się na spełnieniu drugiej czakry, nie będziemy w stanie w pełni cieszyć się życiem, gdyż będziemy wiecznie szukać czegoś jeszcze lepszego. Pozostając w harmonii z tą świadomością, mamy uspokajającą pewność, że zawsze są inne możliwości, ale nie przeszkadza nam to przeżywać w pełni takiego życia, jakie sobie wybraliśmy.

Jeśli obudzimy świadomość drugiej czakry przy niezrównoważonej pierwszej, to brak poczucia bezpieczeństwa wpływa na doświadczanie z poziomu drugiej czakry. Może stać się ono źródłem zazdrości i zawiści. Druga czakra mobilizuje nas do związków z ludźmi. Utrzymując równowagę na drugim poziomie, zwiększamy swą zdolność cieszenia się sukcesami innych. Zawiść pozbawia nas w ogóle radości życia i odbiera siły. Jeśli z aprobatą przyjmujemy innych ludzi, to związki z nimi wzbogacają nas samych.

Pobudzanie drugiej czakry

Gdy po raz kolejny poczujesz się nijaki, a życie wyda ci się bezbarwne, spróbuj świadomie zanurzyć się w przyjemność. Na przykład zrób sobie gorącą kąpiel w pianie przy świecach i ulubionej muzyce. Rozkoszuj się wszystkimi zmysłami. Poczuj, jak ciepła woda pieści każdy milimetr twej skóry. Odsuń od siebie myśli, wsłuchaj się w muzykę. Przez na wpół przymknięte oczy popatrz na światło świec i cienie tańczące na ścianach. Wybacz sobie wszystko i zapomnij o tym, co powinieneś w tym momencie robić. Całkowicie oddaj się przyjemności chwili. Odnajdź miejsce wewnątrz siebie, które odczuwa tę przyjemność, i poczuj, jakie ci to daje zadowolenie.

Gdy magnetyzm w twoim związku zszedł niemal do zera, spróbuj go ożywić odrobiną romantyzmu. Jest on potrzebny nie tylko w łóżku. Przypomnij sobie, jak to było, gdy byliście zakochani. Jak się staraliście, aby wywołać uśmiech na ukochanej twarzy. Wróć do dawnych romantycznych zwyczajów. Umawiajcie się raz w tygodniu wieczorem na randkę i pilnujcie, żeby stało się to tradycją. Wspólny wyjazd na weekend raz w miesiącu lub co dwa miesiące także jest bardzo cenny i daje okazję do oderwania się od codzienności.

Mam swoją ulubioną herbatkę żeńszeniową, którą można dostać tylko w moim rodzinnym stanie, więc biorę ją zawsze ze sobą, jadąc w podróż. Raz jednak zapomniałem jej wziąć i poprosiłem telefonicznie żonę, by mi ją przysłała ekspresem. Na każdej torebce herbatki żona umieściła naklejki z miłosnymi napisami. Za każdym razem, gdy parzyłem sobie herbatkę, czytałem to, co żona napisała, i serce mi miękło. Takie drobne gesty są bardzo istotne.

Kiedy poczujesz się pozbawiony magnetyzmu i atrakcyjności, przestań zajmować się pięknem zewnętrznym, a zacznij pielęgnować wewnętrzne. Rozpocznij dzień od medytacji “złotego pucharu”.

Oczyma wyobraźni ujrzyj swe serce jako złoty puchar, a potem wszystkie osoby, które kochasz, i te, które ciebie kochają. Niech pełna ciepła energia tych obrazów wypełni twój puchar. Przypomnij sobie w myślach, na ile sposobów dostrzegałeś ostatnio piękno: w przyrodzie, śmiechu dziecka, sztuce, gdziekolwiek. Ta energia piękna również napełnia twój puchar. Wyobraź sobie to, co w życiu duchowe, anielskie. Niech boża miłość spłynie na ciebie i wypełni puchar. Potem wyjdź do świata i ludzi. Na pewno poczujesz, że masz w sobie więcej magnetyzmu.

Czakra trzecia – solar plexus

Kolor: Żółty
Kamienie: Bursztyn, żółty turmalin, cytryn i topaz
Położenie: Splot słoneczny

Pewność siebie i poczucie siły, postrzeganie siebie jako jednostki odrębnej, a jednak mającej wpływ na otaczający świat – to ukierunkowania trzeciej czakry. W tym centrum energii kształtują się zasady, etyka i przekonania, których jesteśmy gotowi bronić. Stąd pochodzi umiejętność wytyczenia granic: kiedy powiedzieć zdecydowanie “tak”, a kiedy “nie”. To rozróżnienie wprowadza intelekt, który jest przewodnikiem naszej woli i wskazuje, w co mamy się angażować, a w co nie. Zdolność dokonywania wyborów jest ważną funkcją trzeciej czakry.

Ukierunkowania tej czakry pozwalają osiągnąć mistrzostwo w różnych formach wyrażania siebie. Stąd bierze się samokontrola, wyczucie umiaru i wewnętrzna dyscyplina. Jeśli jednak nie rozwinęliśmy w sobie samokontroli, rodzą się małe i duże konflikty dotyczące władzy.

Patrząc na świat z pozycji trzeciej czakry, dostrzegamy możliwość manifestowania swej władzy. Tutaj znajduje się ośrodek siły woli i zdolności do podejmowania działań, do określania granic i obrony przed wtargnięciem świata, czyli wszystko, co przydaje naszemu życiu dynamizmu. W idealnym przypadku wyposaża nas w wolną wolę, zdolność wyboru. Budzimy w sobie moc wpływania na świat zewnętrzny i na siebie.

Z perspektywy trzeciej czakry patrzymy na życie pod kątem tego, co dobre, a co złe. Z tej pozycji bronimy swych prawd i manifestujemy postawę życiową. Co jakiś czas życie nas sprawdza, i to właśnie trzecia czakry odpowiada na testy wymagające odwagi. Sfera władzy może się jawić jako zagrożenie. Podczas gdy pierwsza czakry umacnia się i broni za pomocą czystego instynktu, w trzeciej potrzebna jest odwaga. Od tego, jakich przekonań chcemy bronić, będzie zależał nasz kodeks etyczny, któremu przyporządkuje się wola.

Intelekt włącza się na poziomie trzeciej czakry w proces rozeznania. Musimy dobrze znać siebie i stosować rozeznanie, żeby wiedzieć, które zasady są dla nas ważne. Nie represję czy negację, lecz właśnie rozeznanie, czyli wiedzę, w których bitwach należy brać udział. Musimy być pewni swych ideałów, a nie bronić czegoś tylko po to, żeby pokazać, iż potrafimy to uczynić.

Pierwszą czakrę zadowala przetrwanie, druga nieustannie dąży do przyjemności, a zadaniem trzeciej jest rozwój kontroli wewnętrznej. Główną cechą zdrowej trzeciej czakry jest umiejętność rozróżniania i tu niezbędna jest pomoc umysłu. To, że wiemy, kiedy mamy czegoś dość, na przykład przyjemności, jest elementem kontroli wewnętrznej. A więc nasza wola jest skierowana nie tylko na świat, ale też i do wewnątrz nas samych. Na tym polega rozróżnianie właściwego użycia woli.

Brak równowagi w obrębie władzy

Brak równowagi może być skutkiem obu skrajności: nadużywania woli lub jej niedostatecznego wykorzystania.

Nadużywanie łatwo rozpoznać. Wszystko staje się konkurencją. Każda sytuacja stwarza zagrożenie dla naszej pozycji społecznej, a życiem rządzi konflikt. Wszystko jest wyzwaniem, testem, bitwą. W najgorszym przypadku doprowadza to do bezwzględnego kierowania się ambicjami, braku zaufania, strachu przed utratą kontroli nad biegiem wydarzeń. Taki brak ufności sprawia, że jesteśmy zawsze zwarci, gotowi do obrony i do stawienia czoła kolejnemu wyzwaniu.

Określam taki stan postawą “ćpuna adrenaliny”. Potrzeba sprawdzania się jest tak silna, że wciąż prowokujemy konflikty na tle władzy. Pobudzają one wydzielanie adrenaliny, która dodaje nam energii. Bardzo łatwo się od niej uzależnić. Jest ona jednak niezrównoważona i dlatego nie pozostaje w harmonii z otaczającym światem, a w konsekwencji wywołuje konflikty.

Szczególnie trudno uwolnić się od tego typu niezrównoważenia. Osoba uzależniona od adrenaliny nieustannie szuka okazji do “uzasadnionego gniewu”. Gdy może powiedzieć: “Mam prawo się złościć, spójrzcie, co mi się stało!”, czuje się w swoim żywiole. Dlatego wciąż przyciąga sytuacje, które w jej przekonaniu usprawiedliwiają reagowanie gniewem.

Każdego z nas charakteryzuje najbardziej naturalny sposób bycia. Jeśli się do niego dostroimy, konflikty ustaną. Energia pojawia się w pierwszej kolejności, wydarzenia w drugiej. Osoba ogarnięta “uzasadnionym gniewem” uważa wydarzenia za pierwsze. Tymczasem to nie wydarzenia wyzwalają energię, to energia wywołuje wydarzenia, więc takie podejście przypomina ustawianie wozu przed koniem. Dopiero gdy zrównoważymy energię wewnątrz siebie, otaczający nas świat osiągnie stan równowagi.

Na niedostateczne działanie trzeciej czakry wskazują: odczuwanie winy, gdy mówimy “nie”, sprawianie wrażenia, jakbyśmy zachęcali innych do wykorzystywania nas, i odgrywanie roli męczennika. Brak asertywności i poczucie bezradności to objawy dysharmonii. Wszystkie te zachowania wynikają z niskiej samooceny i słabej wiary w siebie.

Zbyt słabe okazywanie silnej woli łatwo zauważyć. Cechuje ono osobę sfrustrowaną, która musi robić to, czego nie chce. Jej życie jest podporządkowane potrzebom innych ludzi, a nie nakazom jej własnego serca. Wina i wstyd blokują wyrażanie siebie, odkupieniem ich zaś jest bycie “dobrym człowiekiem” i robienie tego, czego od nas oczekują inni.

Tego rodzaju zaspokajanie oczekiwań innych nie jest prawdziwym służeniem, lecz usługiwaniem. “Służyć” i “usługiwać” – może te czynności tak bardzo się od siebie nie różnią. Jednak pod względem ich odczuwania są od siebie oddalone o mile. Gdy to, co robimy, jest służeniem, pomoc ludziom sprawia nam przyjemność. Jeśli jesteśmy służącymi, wykonującymi to, czego się od nas wymaga, swoje działanie odbieramy jako poniżenie. W rozróżnianiu tych dwóch pól działalności bardzo przydatna jest ta funkcja trzeciej czakry, która jest związana z wyznaczaniem granic.

Zaburzenie równowagi trzeciej czakry może być również skutkiem braku zrównoważenia pierwszych dwóch czakr. Jeśli czujemy się zagrożeni lub nie potrafimy się cieszyć ludźmi, z pewnością nasza rzeczywistość stanie się walką o miejsce w hierarchii. Wywyższanie się przeszkadza w życiu, wszelkie odmienne opinie budzą natychmiast nasz sprzeciw. Jeśli nasze życie obfituje w konflikty na tle władzy, musimy zastanowić się nad własnym poczuciem bezpieczeństwa i zdolnością podzielania radości innych. Jeśli ocena nie wypadnie najlepiej, to trzeba przede wszystkim przywrócić równowagę w tych sferach. Dopiero wtedy można skutecznie pracować nad problemami władzy na poziomie trzeciej czakry.

Tę zasadę będziemy przypominać jeszcze wielokrotnie: jeśli w niższych czakrach energia nie jest zrównoważona, to dysharmonia blokuje doświadczanie wyższych czakr. Mogą wystąpić przebłyski świadomości na ich poziomie, ale nie da się utrzymać poziomu świadomości, dopóki niższe czakry nie zostaną zrównoważone.

Utrzymanie harmonii na poziomie władzy

Powinniśmy optymalnie używać swego autorytetu. Demonstrować go, gdy sytuacja tego wymaga, a w razie potrzeby powstrzymać się od działania. Przejawem zrównoważenia na poziomie tej czakry jest umiejętność zaprzęgania woli do osiągnięcia wyznaczonego celu oraz pozwolenie jej na odpoczynek, kiedy cieszymy się swymi osiągnięciami. Nie należy nadużywać woli, ale jednocześnie nie ustawać w dążeniu do celu. Osoba odnosząca sukcesy i nie przeszkadzająca innym w odnoszeniu sukcesów to dobry przykład ilustrujący tę sytuację.

Zrównoważona energia trzeciej czakry daje poczucie własnej efektywności, bezpieczeństwa i pewności w życiu. Nasza tożsamość wyrasta z głębokiego poczucia harmonii. Kiedy odczuwamy w życiu brak równowagi, zwracamy baczniejszą uwagę na to, co dzieje się wewnątrz nas. Nie zajmujemy się wtedy sprawami zewnętrznymi, pracujemy nad przywróceniem równowagi swej energii. Stajemy się swoistym kamertonem i innym także pomagamy osiągnąć równowagę życiową. Nie wywołując dysharmonii, nie przyciągamy do siebie konfliktów na tle władzy.

Stan zrównoważenia na tym poziomie sprawia, że stajemy się elastyczni i skłonni do współpracy z ludźmi, zamiast do rywalizowania z nimi. Wiemy, kiedy sytuacja wymaga naszej zdecydowanej interwencji. Czujemy się w życiu wystarczająco bezpieczni, by, gdy wszystko dobrze się układa, móc pozwolić naszej woli odpocząć i pozostać nadal w stanie harmonii. Życie jest zmienne i w ciągłym ruchu, a my możemy więcej osiągnąć, jeśli nie pozostajemy w stałym konflikcie z otaczającymi nas ludźmi.

“Aby doświadczyć w życiu więcej spokoju, wyzbądźmy się potrzeby posiadania racji” – to w skrócie sposób na osiągnięcie harmonii trzeciej czakry. Nie wolno jednak mylić tej cechy trzeciej czakry z biernością. Jest to ośrodek władzy i siły. Zrównoważona, może być użyta z korzyścią dla wszystkich, ale bez wykorzystywania kogokolwiek.

W miarę rozwijania zdolności używania władzy może dojść do konfrontacji z ludźmi szukającymi okazji do walki o dominację. Możemy się stać chodzącym wyzwaniem do walki. Siła przyciąga siłę i w miarę budzenia się jej w nas przyciągamy innych, którzy też nad nią pracują.

Selektywna rola woli została ukazana w znanym amerykańskim serialu Gunsmoke. Jego bohater, Matt Dillon, to typ silnego mężczyzny – szeryfa, który biegłe posługuje się bronią. Nie było tygodnia, żeby jakiś młodzik nie zawitał do miasta z zamiarem spróbowania się z Mottem Dillonem. On jednak za każdym razem oceniał, czy walka jest jego godna. Nie zniżał się do zabijania każdego, kto go obraził. Korzystał z umiejętności rozróżniania. Jeśli przeciwnik nie dorastał mu do pięt, oddalał się. Nie znaczy to, że się poddawał. Po prostu nie zawracał sobie głowy. Jednak w ważnych sprawach nie tylko obstawał przy swoich racjach, ale o nie walczył.

Ćwiczenie

Można w sobie wyrobić taką postawę życiową. Gdy znajdziemy się w sytuacji konfliktu o władzę, zadajmy sobie dwa istotne pytania:

1. Czy naprawdę jestem zagrożony (zagrożona)? Czy moje przetrwanie lub bezpieczeństwo jest zagrożone?

2. Czy naprawdę zależy mi na wyniku tej walki? Czy jeśli wygram, będzie to miało dla mnie znaczenie?

Te dwa ważne pytania pomogą nam zdecydować, czy konflikt faktycznie nas dotyczy. Jeśli nasze bezpieczeństwo nie jest zagrożone albo nie zależy nam na wyniku walki, oznacza to, że to nie jest nasza sprawa. To nasze ego obudziło się i mówi, że honor jest zagrożony i trzeba go bronić. Powinniśmy jednak wiedzieć, że to naprawdę nie jest nasz problem, a potem użyć woli, aby ominąć tę sytuację. W przeciwnym razie staniemy się dla innych workiem treningowym. Będą na nas sprawdzali swoją siłę, a my będziemy się temu poddawać, ponieważ będziemy brać udział w konfliktach, które nas nie dotyczą.

Gdy jednak odpowiedź na jedno z dwóch pytań brzmi “tak”, jesteśmy zagrożeni albo naprawdę zależy nam na wygraniu. Wówczas z honorem podejmijmy walkę i starajmy się ją wygrać. Niech intelekt wesprze wolę w dokonaniu oceny, jakiej reakcji wymaga dana sytuacja: czy mamy się w nią angażować, czy też nie.

Poziom świadomości generowany przez trzecią czakrę daje poczucie siły i skuteczności. Na tym poziomie jednostka demonstruje siłę woli. Choć mamy do czynienia z użyciem dużej energii, nie jest to energia o czysto fizycznym charakterze, jak to było w przypadku pierwszej czakry. Decydującą rolę odgrywa umysł.

Główną cechą tego aspektu świadomości jest zdecydowana wola. Począwszy od negatywnych przykładów ciągłego angażowania się w konflikty o władzę, po pozytywne przejawy niezwykłego poświęcenia, trzeci poziom świadomości dotyczy władzy, siły i obrany przekonań.

Zanim jeszcze trzecia czakra się obudziła, zbieraliśmy doświadczenia na poziomie drugiej czakry. Dowiedzieliśmy się, co nam się podoba lub nie. Mieliśmy już wtedy pewne rozeznanie i mogliśmy powiedzieć “tak” lub “nie”. Dopiero jednak trzecia czakra określa w pełni, za jakimi zasadami się opowiadamy i gdzie tkwią korzenie naszej osobowości. Tworzy się nasz charakter, gdy postanawiamy bronić wartości, których istnienie uświadomiliśmy sobie dzięki drugiej czakrze.

W naszym życiu wszystko staje się jasne, jeśli tylko potrafimy utrzymać w sobie świadomość trzeciej czakry. Oczywistość naszych intencji pozwala nam zredukować do minimum wszelkie pomyłki. Nie musimy się już bronić. Jesteśmy tak zdecydowani co do tego, do czego zmierzamy, że żadne przeciwne opinie nam nie zagrażają. Potrafimy być skuteczni, nie wchodząc w niepotrzebne konflikty.

Stałe utrzymanie równowagi trzeciej czakry może nas całkowicie uwolnić od myślenia o problemach siły i władzy. Następuje naturalne oczyszczenie, w wyniku czego energia trzeciej czakry uwidacznia się jako nasze zdecydowanie. Wszystko przesądzają nasze intencje. Kiedy wywiązuje się walka o władzę, natychmiast sprawdzamy nasze intencje, a nie pytamy o motywację innych. My znaleźliśmy już godny sposób wyrażania swej siły. Nasz honor broni naszych interesów, ale także i spraw innych ludzi. Nauczyliśmy się, jak domagać się tego, co jest dla nas dobre, ale jednocześnie nie żądać za dużo.

Dyplomacja staje się naszą naturalną cechą. Kiedy trzeba, potrafimy się bronić, ale nie jesteśmy nastawieni defensywnie. Ponieważ nie postrzegamy opinii innych jako zagrożenia dla nas, nie wywołujemy konfliktów ani starć. Zaakceptowaliśmy paradoksalną naturę rzeczywistości, która ma tyle różnych wizerunków, ile jest ludzi na świecie. Każdy widzi ją na podstawie własnych doświadczeń. Potrafimy skutecznie podejmować działania, na które się świadomie zdecydowaliśmy. Zamiast rywalizować z ludźmi, włączamy się do współpracy z nimi.

Pobudzanie trzeciej czakry

Kiedy musimy być stanowczy, korzystajmy z energii trzeciej czakry. Spróbujmy pobudzić ją do działania i zrównoważyć, gdy targają nami rozterki i niepewność. Następnie zaufajmy temu, co się zrodzi z tej harmonii, podejmijmy decyzję i nie oglądajmy się za siebie.

Jest to wspaniałe centrum energii, nieodzowne, gdy potrzebujemy dodatkowego bodźca. Pozwala nam skupić się na działaniu. W trakcie wykonywania ćwiczeń fizycznych skierowanie uwagi na ośrodek trzeciej czakry doda nam woli do ich kontynuowania, czy będzie to bieganie, pływanie, uprawianie jogi czy podnoszenie ciężarów. Zrobimy wtedy dziesięć okrążeń zamiast dwóch, sto pompek zamiast pięćdziesięciu. Ta czakra dodaje nam wiatru w żagle.

 

Trzecia czakra może nam pomóc w rozwiązywaniu sporów (nawet sądowych), w jasnym wyrażaniu opinii, zdawaniu egzaminów. Nawet wtedy, gdy policjant zatrzymał nas za przekroczenie prędkości, powinniśmy wziąć głęboki oddech do splotu słonecznego, wyciszyć reakcję i z pozycji równowagi rozmawiać z przedstawicielem władzy.

Kiedy chcemy oczyścić myśli z chaotycznych dywagacji i zapętleń, energia trzeciej czakry wzmocni naszą wolę. Jeśli uporczywie wracają, zabierają energię i musimy od początku podejmować wysiłek umysłowy. Potrzebujemy skupienia i zdecydowania, które daje trzecia czakra, aby nie angażować się w zbyteczne marnotrawienie energii.

Jeśli czujemy się przytłoczeni i wydaje nam się, że straciliśmy kontrolę nad sobą, to zaktywizujmy trzecią czakrę. Uczucie przytłoczenia bierze się zawsze z fałszywego wrażenia, iż wszystko dzieje się naraz. W istocie odbywa się to po kolei: w danym momencie jesteśmy tylko w jednym miejscu, w jednym “tu i teraz”. Gdy zdarza się ciężki dzień, zadajmy sobie pytanie: “Czy gdybym miał do zrobienia tylko jedną rzecz, czułbym się przytłoczony?”. Przeważnie odpowiemy sobie, że nie. Zróbmy więc jedną rzecz. A potem róbmy następne, po kolei. I tak minie dzień, który pomogła nam przeżyć trzecia czakra.

Czakra czwarta – serca

Kolor: Zielony (różowy)
Kamienie: Awenturyn, kwarc różowy
Położenie: Serce

Gdy w kręgach poszukiwaczy duchowego rozwoju mówimy o “ścieżce serca”, chodzi oczywiście o samo źródło Stworzenia, czyli miłość. Ścieżka serca rozpoczyna się tam, gdzie jest ciepło i radość. Nie jest ona zaplanowaną strategią. Wychodzi z tego miejsca wewnątrz nas, gdzie mieszka szczęśliwość. Towarzyszy jej ufność, że jeśli czerpiemy świadomość z tego poziomu, w naszym świecie materialnym wszystko się będzie udawało.

Potrzebna jest do tego wiara, gdyż współczesny świat postrzega życie jako walkę i wmawia nam, że musimy mieć porządny plan obrony własnego bezpieczeństwa i bytu. Bierze się to z mentalności opartej o strach, a także obawę, że wszystkiego jest za mało. Ścieżka serca nie zna takich lęków. Musimy wierzyć, że przyciągniemy do siebie wszelką obfitość w życiu przez działanie naszego magnetyzmu: wiara w obfitość przyciąga obfitość.

Im więcej czujemy miłości, tym więcej doświadczeń miłości przyciągamy. To takie proste. Może aż za proste dla nas, łudzi współczesnych. Wszystko, co jest zbyt proste lub za darmo, wydaje nam się podejrzane. “Nie ma nic za darmo” – ta postawa odgradza nas od prostych i ogólnie dostępnych prawd. Jedną z najwspanialszych wartości jest wrażliwe serce. Trzeba wielkiej wiary, aby tego doświadczyć. Musimy wierzyć, że jeśli osłabimy swą gotowość do obrony, to nie zostaniemy zmiażdżeni. I o to właśnie chodzi – pozwólmy życiu upływać swobodniej. Musimy też wierzyć, że miłość jest największą siłą we wszechświecie.

Rodzimy się do odrębności. Otrzymujemy ciało, umysł, osobowość i ego. One nas określają i wyróżniają. Pierwsze trzy czakry dotyczą zachowania tej odrębnej tożsamości. Obudzenie czwartej oznacza wzniesienie się ponad naszą odrębność po to, aby doświadczać jedności z wszelkim życiem.

Celem jest doświadczenie miłości – osobistej i ogólnoludzkiej. A jeśli nie miłości, to przynajmniej uczucia harmonijnego połączenia, które niweluje różnice między nami a innymi. To również jest darem czakry serca. Poprzez to centrum energii zaczynamy się jednoczyć ze wspólnotą. Trzy niższe czakry zawiadują energią jednostkową, oddzielną i różną od energii wszystkich innych ludzi. Trzy najwyższe czakry wyrażają kolektywny aspekt naszego ja, coraz silniej łącząc nas z energią wszechświata. Czakra serca jest miejscem, gdzie te dwa aspekty spotykają się i jednoczą.

Z przebudzonym sercem mamy łączność i ze swym życiem osobowym, i duchowym. Jesteśmy spójni. Serce jest mediatorem między naszym ego a duchem. Możemy doświadczać żywotności na poziomie czakr niższych, fizycznych, a także błogości i twórczego potencjału czakr wyższych. Zintegrowana czakra serca jest zrównoważona na obu płaszczyznach. To nasz główny ośrodek energetyczny i siedziba naszej duszy.

Pęd do szukania miłości ożywia ludzkość. Doświadczanie miłości, jej wyrażanie i branie, jest głównym dążeniem każdego człowieka. Odkrywamy to, co kochamy robić, a następnie właśnie tym się zajmujemy, po czym dzielimy się radością z innymi. Umiemy akceptować spotkanych w życiu ludzi i szczerze się o nich troszczyć, nie dając się wciągnąć w ich gry. Zdolność do dawania bez myślenia o tym, co dostaniemy w zamian, oraz przyjmowania z wdzięcznością tego, co ofiarują nam inni, świadczy o tym, że nasze serce się przebudziło.

Miłość to naturalna wylewność serca. Miłość matki do dziecka jest pozbawiona egoizmu – miłość nie ma żadnej innej motywacji poza nią samą. Gdy kochamy ludzi w taki sposób, że ich szczęście staje się nadrzędną wartością w naszym życiu, oznacza to, że nasza czakra serca została obudzona.

Przez pryzmat miłości

Pierwsze oznaki budzenia się czakry serca są odczuwane jako spływające na nas chwile łaski. W tych ulotnych momentach jesteśmy w wielkiej zgodzie ze sobą i światem. Wszędzie i we wszystkim panuje harmonia i wydaje się, że nie mamy żadnych zmartwień. Zaczynamy lubić siebie. Rośnie także nasza zdolność do cieszenia się prostymi życiowymi przyjemnościami, jeśli dolne czakry są zrównoważone. Początkowo jedynie z rzadka doświadczamy takiego stanu, w którym jawi nam się świat bez walki o przetrwanie i rywalizacji. W miarę coraz dłuższego pozostawania na poziomie czakry serca taki stan staje się dla nas czymś zwyczajnym.

Z perspektywy tego ośrodka energii w każdym napotkanym człowieku widzimy swoje odbicie. W naturalny sposób przestajemy walczyć z innymi. Serce pragnie współpracy, a nie rywalizacji. Forsowanie swych racji ściąga nas z powrotem do niższych czakr, gdzie panuje konkurencja. Z punktu widzenia czwartej czakry nie ma nic, czego trzeba bronić. Z bezwarunkowej akceptacji życia i ludzi czerpiemy radość. Jak twierdził zacny Osho: “Radość jest funkcją akceptacji”.

Przejście z poziomu trzeciej czakry do czwartej to ogromna zmiana jakościowa – następuje całkowita zmiana postawy. W czwartej czakrze porzucamy wszelkie dążenie do rywalizacji, ponieważ uzyskaliśmy już świadomość, że kontaktujemy się z ludźmi z potrzeby serca. Prowadzi to wyłącznie do współpracy. Towarzyszy jej poczucie obfitości i pewność, że wystarczy wszystkiego dla wszystkich. Budzi się w nas współczucie. Rozumiemy, że dobro innych jest równie ważne, jesteśmy bowiem tu razem, powiązani ze sobą.

Postrzeganiu świata poprzez serce towarzyszy wielki spokój i wyciszenie. Harmonia jest normą, a nie rzadkością, jak to się działo w poprzednich czakrach. Teraz, gdy w pierwszych trzech czakrach nastąpi jakieś zakłócenie harmonii, łatwo nam to naprawić i przywrócić równowagę, ponieważ znaleźliśmy się już na naszej ścieżce życia. Wiemy, że życie zrównoważone daje dużo więcej radości niż niezrównoważone i to nas motywuje do utrzymywania równowagi. Coraz mniej uwagi poświęcamy sprawom, które nas z niej wytrącają, skupiamy się na dążeniu do doświadczania radości. Jak zawsze, wydarzenia są dziełem energii. Jeśli zatem coraz więcej czasu spędzamy w stanie harmonii, przyciągamy do siebie kolejne harmonijne sytuacje.

Radość jest naturalną konsekwencją patrzenia na życie przez pryzmat czwartej czakry. Promieniujący od nas spokój i radość wzbudza podobny stan u innych. Przyciągamy do siebie coraz więcej ludzi. Im więcej czerpiemy z uniwersalnego źródła, tym więcej czasu ludzie chcą z nami spędzać, a my mamy im coraz więcej do dania. Energia kosmiczna płynie przez nas i możemy ją wysyłać do innych.

Gdy jednak zapomnimy o czerpaniu z duchowego źródła, a nadal będziemy z siebie dużo dawać, szybko się wypalimy. Pomimo równowagi w trzech pierwszych czakrach poczujemy zmęczenie. Choć obudziliśmy czakrę serca, zapomnieliśmy o źródle, które jest niewyczerpalne. Gdy jesteśmy połączeni ze źródłem, możemy odnawiać nasze siły. Kiedy ogarnia nas zmęczenie, udajmy się w plener, upajajmy się pięknem przyrody i poczujmy je w sobie. Pamiętajmy o tym, że jeśli chcemy dawać, musimy wiedzieć, jak odnawiać siły. Źródło jednostkowe wyczerpuje się, uniwersalne nie. Co jest dla nas takim źródłem, inspiracją? Odnajdźmy je i połączmy się z nim.

Oto zwyczajna historia: dwoje zakochanych. Zanim się poznali, oboje mieli swe źródła inspiracji. Gdy zaczęła rosnąć ich miłość, coraz więcej czasu spędzali, czerpiąc energię od siebie nawzajem, a coraz rzadziej pozostawali w kontakcie ze swymi źródłami. Zamiast czerpać żywotność z samego życia, a potem dzielić się nią z partnerem, stają się dla siebie nawzajem źródłami żywotności. Następuje ciągły subtelny wzajemny drenaż bez odnawiania energii ze źródła.

Gdyby jakiś nasz znajomy z takich czy innych powodów prosił nas o pożyczenie 20 złotych za każdym razem, gdy go spotykamy, czy ta znajomość w końcu by nas nie zmęczyła? Czy nie uznalibyśmy, że nadużywa naszej życzliwości? Tak samo jest w miłości. Jeśli traktujemy drugą osobę jako źródło zaspokajania naszych potrzeb, wyczerpujemy jej energię. Pamiętajmy więc o utrzymaniu łączności ze swoim źródłem inspiracji, z którego możemy czerpać siły życiowe i wnosić je do naszego związku.

Przy obudzonej czwartej czakrze patrzymy na świat oczyma miłości. Miłość z poziomu trzech pierwszych czakr jest zawsze powiązana z jakąś potrzebą – zawsze ma zewnętrzną motywację, jak bezpieczeństwo, seks lub władza. Natomiast miłość z poziomu czwartej czakry jest miłością dla samej miłości. Nie łączy się z żadnymi potrzebami; niczego nam nie potrzeba. Czujemy się spełnieni i bardzo pragniemy podzielić się tym z innymi. Mówił to Jezus, a Beatlesi śpiewali: “Wszystko, czego potrzebujesz, to miłość!”.

Związki międzyludzkie na poziomie czwartej czakry wyraźnie różnią się od tych na poziomie pierwszych trzech czakr. Bezinteresowna miłość jest możliwa tylko wtedy, gdy czakra serca jest przebudzona. Patrząc z poziomu trzech pierwszych czakr, nie da się zobaczyć ludzi takich, jakimi są naprawdę, skupiamy bowiem uwagę na tym, jak zaspokajają oni nasze potrzeby. Czakra serca pozwala doświadczać bezinteresownej miłości. Nie oceniamy, w jakim stopniu ktoś pasuje do naszego życia, lecz szczerze cieszymy się towarzystwem przyjaciół, biorąc ich takimi, jacy są. Naturalnie, ten spokój i harmonia związków na poziomie czwartej czakry pogłębi się jeszcze, gdy pozbędziemy się nawyku oceniania i defensywnych reakcji wobec ludzi.

Miłość erotyczna także zmienia się, gdy następuje przebudzenie czakry serca. Seks na poziomie niższych czakr jest ukierunkowany na potrzeby: uwolnienia stłumionej energii, doznania przyjemności, odczucia siły i władzy. Na poziomie czwartej czakry jest to absolutne stopienie się w dawaniu i braniu. Otwiera ono drzwi do intymności na wyższym poziomie, gdzie uczymy się obcować jednocześnie z partnerem i boskością. Oprócz czysto fizycznego następuje zespolenie na poziomie emocjonalnym, mentalnym i duchowym.

Brak równowagi w aspekcie miłości

Głównym przejawem braku równowagi czwartej czakry jest sentymentalizm. “Krwawiące serce” nie potrafi oddzielić swoich problemów od cudzych, dlatego jego kontakt z innymi jest niezdrowy i bolesny. Robienie czegoś dla innych tylko po to, aby uzyskać ich akceptację, jest powszechnym objawem tego niezrównoważenia.

Nadmierne przywianie i uzależnienie uczuciowe to przykład dysharmonii, w której związana z niższymi czakrami potrzeba bezpieczeństwa zakłóca naturalne wyrażanie miłości. Miłość staje się również potrzebą i traci wiele ze swego blasku. Mówimy “kocham cię”, a naprawdę to oznacza “potrzebuję cię”. Powstaje miłość pełna zobowiązań zbudowana w sercu, lecz przyćmiona przez dysharmonijne oddziaływanie niższych czakr. Uwarunkowania te uniemożliwiają wolność, jaka powinna cechować miłość płynącą z czakry serca.

Ćwiczenie

Jeśli masz jakieś obawy związane z obiektem twej miłości, dotyczą one poczucia bezpieczeństwa, a nie miłości. Znajdź źródło problemu i popracuj nad swymi obawami na poziomie pierwszej czakry. Idź na spacer i obserwuj przyrodę, jej niewyczerpalną siłę życiową. Poczuj, że w tobie płynie taka sama siła, że nie tylko zwyczajnie żyjesz, ale życie cię przepełnia. Kiedy poczujesz, że ty i twoje życie są bezpieczne, możesz wnieść to uczucie do swego związku, zamiast w nim szukać bezpieczeństwa.

Osoby z przebudzoną czakrą serca nie zawsze potrafią dawać. Szczodrość sprawia, że bardzo chętnie ofiarowujemy, ale sami czujemy się skrępowani, otrzymując coś od innych. Dzieje się tak dlatego, że wszczepiono nam zasadę moralną, że lepiej jest dawać niż brać.

Wejdźmy w położenie osób, którym grzecznie odmawiamy, gdy coś nam ofiarują – czy to miłe słowa, czy gotowość do pomocy, dowód wdzięczności czy jakiś prezent. Czego doświadczają, gdy im odmawiamy, bez względu na nasze intencje? Czują się niedocenieni. Radość chwili zostaje zmącona. Umiejętność przyjmowania z wdzięcznością szczodrości innych jest też rodzajem dawania: dajemy innym radość z obdarowania nas.

Miłość bezwarunkowa łatwo może się zmienić w miłość bezkrytyczną i prowadzić do ślepej wiary w ludzi. Wierzymy, że są wyposażeni w cechy, których wcale nie mają. Kochamy nasze wyobrażenie drogiej osoby. Serce może ukształtować nasze postrzeganie tak, że widzimy w innych więcej dobra. Czy może to stać się problemem? Może, jeśli nasze postrzeganie jest tak zniekształcone, że stajemy się ślepi na rzeczywistość. Przebudzone serce widzi w każdym duchowy potencjał, ale zapomina, że jesteśmy dopiero kandydatami na duchowo przebudzonych. Kiedy więc zafascynuje nas czyjś potencjał duchowy, zadajmy sobie pytanie, czy i kiedy może się on przebudzić.

Do przywrócenia równowagi czakry niezbędna jest uczciwa ocena. Zapytaj siebie, czy kochasz to wszystko, co druga osoba osiągnęła w życiu własnym wysiłkiem, czy też raczej kochasz ją za to, kim będzie, gdy to nastąpi. Jeśli prawdą jest ta druga możliwość, w związku z tą osobą będziesz realizował swój plan. Będziesz nieustannie kierować swe siły życiowe do kształtowania twojej własnej wizji tej osoby. Problem powstaje wtedy, gdy ta osoba ma odmienną wizję. Tego rodzaju związku nie da się utrzymać, ponieważ w końcu zmęczy cię oddawanie siły życiowej tej osobie. Ona zaś nie będzie w stanie zachować cech, które się rozwinęły pod wpływem twojej woli, bo jej wola nie brała w tym udziału. Nic dziwnego, że szybko wraca do swych poprzednich zwyczajów. Twoja wizja możliwości drugiej osoby mogła pomóc rozbudzić jej własną wizję, lecz jeśli będzie ona różna od budowanej przez ciebie, nie da się jej długo utrzymać.

Brak równowagi czwartej czakry sprawia, że nie możemy znieść myśli o zranieniu drugiej osoby i unikamy zrobienia jej jakiejkolwiek nieprzyjemności. Ulegając wszystkim zachciankom innych po to, aby uniknąć konfliktu, pozwalamy im wykorzystywać nasze uczucia i wynagradzamy takie ich zachowania, których wcale nie popieramy.

Błędem byłoby sądzić, że czakra serca to sama miłość i światło. Głębokie, płynące z ducha współczucie budzi w nas wrażliwość na cierpienia świata. Jeśli czakra nie jest zrównoważona, może się ono przekształcić w niekończące zamartwianie się. Osoba o niezrównoważonej czakrze serca często doświadcza uczuć winy i wstydu. Jeśli cierpimy z powodu cierpień innych, to tylko zwiększamy ilość cierpienia na ziemi. Obwinianie się o cudze cierpienia jest błędem. Takie osobiste zaangażowanie jest domeną niższych czakr. Cierpienie towarzyszy naszej podróży przez życie, każdy go doświadcza. Powinniśmy nauczyć się, jak nie przywiązywać się do cierpienia. Jeśli nie trzymamy się kurczowo doświadczenia, to pozwalamy mu przeminąć. Serce nam pęka, gdy dotykają nas cierpienia ludzi, ale przeżywamy to i żyjemy dalej.

Jeśli odczuwamy dysharmonię, to wróćmy do pierwszych trzech czakr i sprawdźmy, czy są one ustabilizowane. Czy jesteśmy w zgodzie z biologiczną naturą? Czy znaleźliśmy odpowiednie dla siebie środowisko życiowe (pierwsza czakra)? Czy potrafimy się w pełni cieszyć życiem i spełniać dzięki przyjemnym doświadczeniom (druga czakra)? Czy mamy w sobie dość odwagi, aby bronić zasad, w które wierzymy (trzecia czakra)?

Utrzymanie harmonii na poziomie miłości

O utrzymanie harmonii czakry serca trzeba się troszczyć przez cały czas. Bardzo łatwo dajemy się zepchnąć z pokładu łodzi serca i pogrążamy się w oceanie sprzecznych emocji. To często się zdarza. Im dłużej przebywamy w tej łodzi, tym rzadziej z niej wypadamy i potrafimy szybciej do niej wrócić. Sama świadomość, że ona istnieje, daje nam motywację do zaprzestania walki i skupienia się na powrocie na pokład. Pamiętajmy, że miłość jest największą siłą na świecie.

Nagroda jest wspaniała. Jeśli nauczymy się żyć zgodnie z czakrą serca, to nasze życie zmieni się nie do poznania. We wszystkim odnajdywać będziemy dobro i radość. Uwolnimy się od przymusu ciągłych zmagań, charakterystycznego dla trzech pierwszych czakr. Dzieląc z innymi ten sam świat, nie będziemy uczestniczyć w ich walce. Będziemy stawać przed trudnościami i wyzwaniami, ale z przebudzonym sercem poradzimy sobie z nimi bez niechęci, na najsubtelniejszym poziomie, i dalej będziemy iść przez życie.

Gdy, mając tę czakrę zrównoważoną, patrzymy na życie oczyma duszy, nabiera ono ogromnej wartości. Nasze współczucie dla cierpień ludzkich owocuje działaniem i robimy, co w naszej mocy, aby im ulżyć. Współczucie, zamiast wpędzać w przygnębienie, mobilizuje nas do działania.

Jak już wspomniałem, trzecią i czwartą czakrę dzieli przepaść. Aby ją pokonać, trzeba inaczej spojrzeć na życie, wyzbyć się poczucia odizolowania. Ogarnia nas cudowne uczucie, iż jesteśmy tu razem z innymi, doświadczając tego samego cudu życia. Zmiana schematu myślenia odmienia cały nasz stosunek do życia, a zwłaszcza do innych ludzi.

Świadomość miłości jest przez nas doświadczana na trzech różnych płaszczyznach: osobistej, pełnej współczucia i kosmicznej.

Miłość do najbliższych. Na poziomie osobistym przebudzone serce czerpie niezwykłe szczęście z miłości do najbliższych nam ludzi. Prawdziwa miłość przebudzonego serca niesie radość z przebywania z tymi, których kochamy. Najmilszą formą miłości na poziomie osobistym jest zakochanie, niekoniecznie prowadzące do związku erotycznego. Jaką przyjemność sprawiają zaloty na początku znajomości, gdy staramy się na wszelkie sposoby wywołać uśmiech na ukochanej twarzy? Jeśli serce bije nam mocniej na myśl, że za chwilę podejdzie do nas kochana osoba, to znaczy; że dobrze dbamy o harmonię tego ośrodka energii.

Taki stan można utrzymać. Jest on naturalny na początku nowej miłości, gdy uczucie nas rozpiera i robimy wszystko, aby przypodobać się ukochanej osobie. Trzeba nieustannie zalecać się do partnera czy partnerki, aby utrzymać romantyczne wibracje. W małżeństwie natomiast koniecznie kontynuować umawianie się raz w tygodniu na randkę. Liściki miłosne, podarunki, romantyczne kolacje… wszyscy wiemy, o co chodzi. Romans jest swoistą grą. Powinniśmy przestrzegać jej reguł, jeśli chcemy zachować romantyczną atmosferę związku. Na początku przychodzi nam to łatwo i naturalnie. Z czasem musi być pielęgnowane. Inaczej miłość szybko stygnie i przeradza się w tzw. dojrzałe uczucie.

Miłość do najbliższych cechuje silne przywiązanie, bo wciąż istnieje tu więź z pierwszymi trzema poziomami doświadczenia. Często towarzyszy jej lęk przed utratą partnera. Gdy wznosimy się na poziom miłości pełnej współczucia, lęk ten zmniejsza się, aby zniknąć całkowicie wraz z naszym przebudzeniem się do miłości kosmicznej, uniwersalnej.

Mość pełna współczucia. Na tym poziomie obudzonego serca nie ograniczamy naszych uczuć do najbliższych osób. Potrafimy współczuć zarówno im, jak i ludziom obcym. Nie jest to miłość o charakterze osobistym i zaborczym. Nie ma w niej miejsca na nasze ego. Jest bezosobowa i bezgraniczna. Zaczynamy doświadczać miłości przenikającej wszelkie istnienie. Współczucie rodzi się ze świadomości, że cierpienie jest spowodowane poczuciem odizolowania, związanym z postrzeganiem świata poprzez trzy pierwsze czakry.

Współczujące serce widzi piękno każdej duszy dążącej do rozwoju świadomości. Nie ocenia surowo tych, którzy nie wznieśli się jeszcze ponad trzy pierwsze czakry, lecz traktuje ich wyrozumiale. Człowiek przepełniony współczuciem pragnie pomóc tym, którzy cierpią po to, aby otworzyli się na doświadczanie radości płynącej z otwarcia serca.

Chyba największą zaletą serca otwartego na miłość współczującą jest zdolność do przebaczania. Współczucie pozwala nam zrozumieć, iż każdy jest właścicielem kawałka ciemności spowijającej ludzką egzystencję. Wszyscy posiadamy niskie instynkty. Wiedząc to, nie potępiamy siebie ani innych za dawne błędy. Są one częścią ludzkiego doświadczenia.

Jednak nie wszystko, co wiąże się ze współczuciem płynącym z czwartej czakry, jest samą słodyczą. Gdy po raz pierwszy otwieramy serce na cierpienie innych, może nas ono wciągnąć i sparaliżować inne nasze działania. Nie chodzi o poświęcenie siebie. Musimy wznieść się do serca jako pełny człowiek. Trzy pierwsze czakry muszą być zrównoważone, aby miłość współczująca nie rozrywała nam serca na kawałki.

Jeśli sami poddamy się uczuciom cierpienia, to tylko zwiększymy ogólną ilość cierpienia na świecie, a nie ograniczymy po. Współczujące serce nie przywiązuje się do cierpienia. Świadomi tego, że praca nad sobą wzmacnia pomyślność całej planety, najpierw wydobądźmy się z cierpienia, traktując to jako akt współczucia wobec samego siebie. Potem, błogosławieni bożą opieką, możemy wyjść z łaską naszego serca ku cierpieniom innych.

Miłość kosmiczna. Przebudzenie się do niej wiedzie do przeżycia nieba na ziemi. Trzy dolne czakry związane z ziemią (energia jin) i trzy górne związane z niebem (energia jang) łączą się w czakrze serca i następuje spontaniczny przypływ uczucia miłości. Jest to miłość nieobciążona przywiązaniem ani zaborczością, niestawiająca żadnych warunków. Kiedy mistycy mówią o miłości przenikającej na wskroś cały świat, mówią właśnie o tym poziomie otwarcia serca.

Jeśli umiemy podtrzymywać w sobie świadomość czakry serca, otacza nas morze miłości. Przyciągamy do siebie ludzi i obdarzamy ich swą duchowością. Dając innym, mamy wrażenie, jakby przez nas przepływała kosmiczna energia, i tak dokładnie się dzieje. Nasze źródło energii na tym poziomie jest niewyczerpalne. Nigdy się nie wypala, nie czujemy się wyczerpani przekazywaniem jej innym. Oczywiście, pod koniec dnia możemy się czuć zmęczeni, ale nie przemęczeni. Jeśli odczuwamy spadek energii, oznacza to, że dajemy ją z niewłaściwego miejsca. Przy pierwszych objawach wyczerpania wiemy, że zeszliśmy z poziomu czakry serca do poziomu odczuć osobistych. Odczytawszy znaki w polu energetycznym, świadomie wracamy do źródła energii i po uzupełnieniu jej braku jesteśmy znów gotowi do ofiarowania jej innym.

Gdy osiągniemy harmonię serca ze wszystkimi żywymi istotami; doświadczamy błogiego uczucia. Wszelkie przesądy o niedostatku znikają wraz z obudzeniem się w nas przekonania o dostatku, jakie przynosi miłość kosmiczna. Możemy z wdzięcznością i hojnością traktować dary życia. Na tym poziomie miłości objawia się prawda: “Szukajcie najpierw Królestwa Bożego, a wszystko inne będzie wam dodane”.

Na poziomie miłości kosmicznej nie mamy do czynienia z przywiązaniem. Przywiązanie żywi się lękiem, a gdy przy budzimy w sobie miłość kosmiczną, przestajemy się poddawać lękowi. To nie znaczy, że on znika. Lęk jest cząstką ludzkiej świadomości i nigdy nas nie opuszcza. Można się jednak nauczyć z nim postępować. Polega to przede wszystkim na utrzymywaniu dystansu. Rozumiemy, że zajmuje on jakieś miejsce w nas, ale są i inne miejsca. Lęk i wiara są ze sobą związane. Można doświadczać albo jednego, albo drogiego. Nauczmy się nie zwracać uwagi na sprawy i sytuacje, które wywołują lęk, lecz skupiać się na tych, które wzmacniają naszą wiarę.

Uwaga jest tu bardzo ważnym czynnikiem. Na co zwracamy uwagę? Pielęgnujmy w sobie miłość do życia i wszelkiego stworzenia, a przekonamy się, jak wzbogaci to wszystkie sfery naszego życia.

Duchowy cel czwartej czakry

Obudzenie energii wyższych czakr pociąga za sobą wzrost odpowiedzialności. Umacnia się ona wraz z coraz pełniejszą świadomością i nie stanowi obciążenia. Osoby utrzymujące świadomość na poziomie wyższych czakr nigdy nie pytają o cel swojego życia; znają go. Jest on zakodowany w doświadczaniu życia poprzez wyższe czakry i wyraźnie odczuwany. Gdy czakra serca jest otwarta, mamy naturalną potrzebę pomagania innym w zwróceniu się ku doświadczeniu miłości. Kierujemy uwagę ludzi na piękno i miłość. Ludzie wokół nas są przyjaźnie nastawieni, gdyż ich nie osądzamy. Dzięki temu mogą w naszej obecności być autentyczni, zgodni ze swą naturą. Stwarzamy im bezpieczne, wspierające środowisko.

Budzimy także w ludziach zdolność do współczucia. Nasze serce jest otwarte dla wszystkich. Otwartość ta pobudza innych do wznoszenia się ponad osądzanie, a my mamy poczucie sensu i celowości, widząc, jak inni otwierają się na wibracje miłości i współczucia. Jest to spełnienie poprzez trwałe doświadczanie życia z przebudzonej czakry czwartej. Nasza wiara budzi w innych wiarę w życie zgodnie z własnym sercem.

Pobudzanie czwartej czakry

Jeśli przebywając wśród ludzi, odczuwamy zmęczenie, to otwórzmy serce. Korzyść jest ogromna. Gdy separujemy się od innych, ponosimy podwójny uszczerbek. Po pierwsze, nie korzystamy z energii dawanej nam przez innych, a po drogie, separowanie się pochłania naszą energię. Skupmy się więc na sercu, przestańmy się bronić i poczujmy, jak wstępuje w nas siła życiowa.

Za każdym razem, gdy próbujemy rozwiązać jakiś konflikt z inną osobą, powinniśmy się koncentrować na tej czakrze i najpierw popracować nad sobą: podziękować Bogu za to, co mamy, poczuć wdzięczność. To zawsze pobudza serce. Gdy jesteśmy już uspokojeni i zaczynamy czuć wewnętrzne ciepło, pomyślmy o tej osobie. Wyobraźmy sobie, że stoi przed nami druga dusza walcząca z trudnościami egzystencji, i poczujmy współczucie. Skupmy uwagę na kontakcie naszych serc. Nastawmy się, że nasze prawdziwe spotkanie z tą osobą będzie nawiązaniem takiego kontaktu. I spróbujmy to urzeczywistnić. Ram Dass radzi, aby nigdy nie wyrzucać drugiej osoby ze swego serca. Taka winna być zasada współżycia z ludźmi. Można kogoś przywołać do porządku, skrytykować lub nawet okazać mu gniew, ale nie wolno go wyrzucać z serca. Pamiętajmy, żeby móc tę zasadę realizować, musimy przede wszystkim sami być w swoim sercu!

Czakra piąta – gardlo

Kolor: Błękit nieba
Kamienie: Celestyn, akwamaryn, chryzokola
Położenie: Gardło

Gdy otwieramy piątą czakrę, uczymy się w coraz większym stopniu akceptować swą oryginalność bez względu na to, w jakiej formie ona się przejawia. Nie każdy może być artystą, ale każdy może się otworzyć na własną kreatywność i czerpać z tego korzyści, zarówno w dziedzinie artystycznej, jak i w sterowaniu karierą zawodową czy relacjach z rodziną. Pierwsze kroki na drodze kształtowania się naszego autentyzmu mogą wywołać nieco zamieszania, ponieważ musimy nauczyć się dystansować do opinii innych ludzi o nas. Przebudzenie się tego wymiaru świadomości następuje wówczas, gdy zaakceptujemy swą niepowtarzalność.

Podstawową potrzebą czakry gardła jest znalezienie własnego, prawdziwego głosu i przemawianie tym głosem. Oczywiście nie mam na myśli głosu w sensie fizycznym, lecz stanowisko, z punktu widzenia którego przemawiamy do świata. Musimy być gotowi do zakwestionowania wszystkiego, w co dotychczas wierzyliśmy, aby znaleźć swój autentyczny głos. Być może w końcu wiele z tych prawd i tak zaakceptujemy, ale najpierw musimy poddać je weryfikacji, aby mieć pewność, że to nasze prawdy. Gdybyśmy tego nie przeprowadzili, to narzucilibyśmy sobie sami opinie innych, choć moglibyśmy nie zdawać sobie z tego sprawy, uważając, iż jesteśmy tolerancyjni.

Piąta czakra jest centrum wyższych zdolności umysłowych, pozwala na obserwację z dystansu, a w konsekwencji ułatwia dokonanie własnej oceny, a potem syntezy różnych poglądów na świat. Poznając rozmaite poglądy, uzmysławiamy sobie ich wpływ na nasze własne doświadczenia. Zapoznając się z różnymi religiami i światopoglądami, możemy twórczo kształtować własne życie poprzez świadome modyfikowanie i poszerzanie swych przekonań. Kiełkuje w nas potrzeba poznania i wyrażenia swojej własnej, niepowtarzalnej prawdy.

Piąta czakra zmusza nas do wyrażenia się w twórczy sposób. Jest to twórczość z poziomu wyższego umysłu. Twórczość rodzi się z połączenia wglądu jednostkowego ze zbiorową świadomością. Gardło kojarzy nam się z mówieniem, ale lepsze będzie w określenie “wyrażanie siebie”, gdyż ten poziom kreatywności nie ogranicza się do słowa mówionego. Pisarstwo, malarstwo, taniec, muzyka, myślenie i niezliczone inne formy twórczego wyrazu stają się dostępne dzięki tej czakrze.

Otwarcie piątej czakry pociąga za sobą doświadczanie przyspieszenia przepływu energii. Początkowo objawia się to pewną nerwowością i niepokojem. Czujemy się roztrzęsieni, opadają nas wątpliwości. Wiele osób, które obudziły swą piątą czakrę bez właściwego przygotowania i ugruntowania, doznaje napadów lęku, ma nerwowe tiki, czuje, że energia wymyka im się spod kontroli. Gdy tracimy kontrolę nad swą energią, musimy przywrócić jej harmonię.

Wyobraźmy sobie człowieka na desce surfingowej, do którego zbliża się największa fala, jaką ujrzał w swym życiu. Nie ma żadnej nadziei, że fala się zmniejszy. Ma on do wyboru dwie możliwości: wskoczyć na falę i ślizgać się po jej grzbiecie albo poddać się, a wtedy fala zmyje go bezlitośnie na plażę. Jedno jest pewne – zatrzymać jej się nie da. Podobnie jest z falą energii piątej czakry. Nie istnieje sposób, który pozwoli ją złagodzić, uciszyć czy pomniejszyć. Jedyne wyjście to popłynąć na fali. Wciągnąć energię w płuca, wskoczyć na sam grzbiet fali i mknąć.

W fali energii zakodowana jest informacja. Jeśli ujarzmimy falę, rozszyfrujemy tę informację w nagłym przebłysku. Nasza jednostkowa inteligencja połączy się ze zbiorową umysłowością-zarodkiem wszelkiej kreatywności. Połączenie to owocuje wprost magiczną wiedzą. Zaczynamy pojmować rzeczy, o których nam się nie śniło. Na tym polega akt twórczy – gdy w jednej chwili doznajemy iluminacji. Możemy zdać się na muzy i czuć powiew ich inspiracji.

Dowodem na to, że kreatywność pochodzi ze zbiorowej świadomości, jest fakt, że wielu naszych pomysłów nie wykorzystujemy. Obserwujemy, że inni realizują “nasze” pomysły. Na przykład, jeśli nie napiszemy powieści, której pomysł zrodził się w naszej głowie, to i tak przeczytamy ją za jakiś czas, napisaną przez kogoś innego. Czyż nie jest tak?

Piąta czakra umiejscowiona jest w gardle, co oznacza, że powinniśmy głosić naszą własną prawdę. Głoszenie jakiegoś niepopularnego poglądu wymaga odwagi; daje ją nam przebudzona czakra gardła. Ten ośrodek energetyczny włącza się, gdy, na przykład, dyskutujemy o czymś żywo w grupie znajomych i przychodzi nam do głowy coś ciekawego, a zarazem nowatorskiego. Musimy wtedy zdecydować, czy wygłosić swój pogląd, czy zachować go dla siebie. Gdy piąta czakra jest w stanie równowagi, nie mamy już wątpliwości (typowych dla poziomu niższych czakr, z ich jednostkowym zakotwiczeniem), czy nasza opinia jest warta wygłoszenia. Śmiało korzystamy z umysłu zbiorowości, aby wyrazić własne poglądy, prawdy czy idee.

Na prowadzonych przez siebie seminariach zachęcam słuchaczy do wyjawiania pomysłów. Prowokuję zbiorową świadomość i uwielbiam, gdy słuchacze dzielą się ze wszystkimi swymi świeżo zrodzonymi pomysłami. Jest regułą, że po wykładzie niektórzy spośród słuchaczy zgłaszają się do mnie i opowiadają o tym, co wymyślili podczas jego trwania. Nie zawsze potrafią powiedzieć o tym głośno akurat w tym magicznym momencie olśnienia, ale chcą podzielić się ze mną swoim pomysłem. Bywa, że myśl, która nie została wyrażona w trakcie wykładu, wiele by do niego wniosła. Natomiast po wykładzie będzie już tylko komentarzem.

Poznanie siebie na poziomie piątej czakry jest zupełnie czym innym niż samopoznanie na poziomie trzeciej czakry. Trzecia czakra związana jest z samokontrolą i osobistą strategią, które w połączeniu z wolą kształtują naszą pewność siebie. Samopoznanie na poziomie piątej czakry zasadza się na dogłębnym poznaniu swych własnych cech i skłonności, które pozwolą zabłysnąć czystemu, uwolnionemu z nawyków umysłowi. Musimy wierzyć, że słuchanie wewnętrznego głosu leży w najlepiej pojętym interesie nas samych. Bez tej wiary usiłujemy kontrolować napływające informacje według osobistych kryteriów, a to cofa nas na poziom trzeciej czakry.

Przez pryzmat kreatywności

Wzniesienie się do piątej czakry to kolejny wielki przeskok w świadomości. To pierwsza z wyższych czakr, w których świadomość indywidualna zlewa się z kosmiczną. Postrzeganie z tej płaszczyzny wyposaża w zdolność do myślenia innowacyjnego, daje spojrzenie na życie z perspektywy odkrywania, zamiast korzystania z “zapuszkowanej” wiedzy. Z tego punktu widzenia nikt nie jest zaszufladkowany jako kapitalista czy komunista lub inny -ista. Sami podejmujemy decyzje na podstawie własnych, niezależnych obserwacji.

Formując swój wyjątkowy pogląd na świat, prowokujemy innych do tego samego. Sztampowe poglądy są nieciekawe, więc i oni próbują je samodzielnie zweryfikować.

Niezależne spojrzenie na świat pozwala postrzegać wielkie religie i filozofie świata spoza schematu własnej kultury. Podchodzimy do wszystkiego z punktu widzenia uniwersalizmu. Potrafimy dostrzec piękno we wszystkich systemach religijnych i kulturowych. Dzieje się tak dlatego, że nie musimy bronić swego punktu widzenia, nie zagrażają nam opinie innych i z otwartością podążamy własną życiową drogą.

Cechuje nas ostrość widzenia; wiedza o różnych systemach wierzeń przydaje głębi naszym poglądom. Stajemy się przekaźnikiem umysłu wszechświata. Pozwala nam to docierać do sedna zagadnienia, zamiast ślizgać się po jego powierzchni. Na tym poziomie postrzegania jak gdyby wtapiamy się w daną sprawę czy sytuację i nasz pogląd rodzi się z doświadczenia, a nie jest nam narzucony. Różnica tkwi w kreatywności.

Brak równowagi w aspekcie kreatywności

Brak równowagi piątej czakry wyraża się tym, że zdolności niezależnego myślenia nie towarzyszy dyscyplina jej wyrażania. Osoba, u której piąta czakra nie jest zrównoważona, zawsze neguje stwierdzenia innych ludzi, “bo ma do tego prawo”. Gdy wszyscy mówią “tak”, ona mówi “nie”. Nadal walczy o swe prawo do wolności. Upewnia się w swoich racjach, miażdżąc opozycję, i wciąż na nowo szuka okazji do udowadniania tego, że ma słuszność. Staje się nonkonformistą, ponieważ sprzeciwia się innym, zamiast dojść do tego stanowiska przez otwarte wyrażanie siebie.

Tuż po otwarciu się tego centrum energii mamy naturalną skłonność do buntowania się przeciwko przekonaniom powszechnie panującym w naszej kulturze. Problem rodzi się wtedy, gdy nasze ego zbytnio się przywiązuje do przyjętych przez nas poglądów alternatywnych. Nasze poglądy kostnieją i przybieramy postawę defensywną. Utkwiliśmy w punkcie, w którym mając własne zdanie, jednocześnie szukamy dla niego aprobaty u innych, a nawet o to walczymy. Potrzeba udowadniania prawdziwości swoich poglądów przyciąga do nas ludzi głoszących coś zupełnie przeciwnego.

Problemy powstają wtedy, gdy na poziomie wyższych czakr pojawia się nadmierne przywiązanie. Kiedy przywiązujemy się do jakichś poglądów, czy to tradycyjnych, czy niekonwencjonalnych, nasz umysł przestaje być wolny. W skrajnym przypadku grozi nam fanatyzm. W końcu zaczynamy rozumieć, że walka o to, aby stać się wolnym, jest pozbawiona sensu. Czy warto domagać się aprobaty tego, że nie potrzebujemy niczyjej aprobaty? Czy trzeba walczyć o pozwolenie na to, aby nie pytać o pozwolenie? To jakaś kosmiczna bzdura. W momencie gdy to pojmujemy, znika potrzeba nieustannego sprawdzania się i możemy dalej rozwijać zdolność wyrażania siebie. Po prostu komunikując swoje prawo do niezależności, wysyłamy odmienną energię od tej, gdy usiłujemy to prawo udowodnić.

Byłoby najlepiej, gdyby nasz bunt przeciwko ustalonym poglądom przekształcił się w stałe krytyczne podchodzenie zarówno do przekonań innych, jak i własnych. Dzięki temu pozostaniemy otwarci na proces odkrywania. “Lupa odkrywcy” pozwala widzieć wszelkie prawdy jako względne w obliczu tego, co na bieżąco poznajemy. W efekcie jesteśmy nieustannie otwarci na zdobywanie wiedzy. Tego rodzaju twórcze spojrzenie na życie wykazują zwłaszcza dzieci. Na drodze prowadzącej do dorosłości tracimy tę otwartość. Aby odzyskać ten dar, należy doprowadzić do równowagi piątej czakry.

Innym objawem braku równowagi jest nieodpowiednia kreatywność, na przykład oszukiwanie. Naciąganie prawdy jest rodzajem twórczego wyrażania siebie, jednak nie prowadzi do niczego dobrego. O tym, czy naciąganie prawdy ma wartość pozytywną czy negatywną, decyduje kryjąca się za nim intencja. Pisarz czy gawędziarz ubarwiają prawdę, aby wyrazić jakąś myśl. Oszust koloryzuje po to, aby odnieść korzyść. Potrzeby odrębnego ja zakłócają czysto twórcze wyrażanie piątej czakry.

Bardziej rozpowszechnione jest takie niezrównoważenie piątej czakry, które uniemożliwia wyrażenie siebie. Poczucie własnej niedoskonałości potrafi odebrać zdolność do dzielenia się z ludźmi naszymi poglądami. Wydaje nam się, że są one mało wartościowe, więc milczymy zamiast brać udział w dyskusji. I nie jest to po prostu uprzejme przemilczanie, lecz autentyczna niezdolność do komunikowania swych opinii.

Powstrzymujemy się od wypowiadania poglądów i opinii, obawiając się ich wpływu na innych. W rezultacie czujemy się wyobcowani. Potrafimy niezależnie myśleć, ale nie zaakceptowaliśmy jeszcze odpowiedzialności związanej z komunikowaniem swych przekonań grupie. Dopiero gdy nauczymy się to robić, doznamy prawdziwego wyzwolenia.

Kolejny przejaw braku harmonii w tym ośrodku to nieradzenie sobie z samą energią. Przykładem ilustrującym ten stan jest trema na scenie. Znajdując się w takiej sytuacji, integrujemy nasz umysł z umysłem publiczności, ale energię tę odbieramy jako przytłaczającą. Zbiorowisko ludzi na widowni ma bardzo realną energię zbiorową, przy czym jest ona skierowana na nas. Równowaga zostaje zakłócona, gdy doświadczając tej energii, skupiamy ją w sobie i usiłujemy stłumić. A tego się zrobić nie da, gdyż, podobnie jak fala morska, energia ta jest całkowicie realna.

Gdy piąta czakra jest zharmonizowana, to przemawiając do publiczności, czujemy energię, ale zamiast ją kumulować w sobie, płyniemy po niej jak po fali i oddajemy ją zgromadzeniu. Ignorujemy indywidualną reakcję. Pierwszym odruchem jest dążenie trzech dolnych czakr do personalizacji każdego doświadczenia. W tej konkretnej sytuacji ciągła ocena własnych uczuć nic nam nie da. Wejdźmy w energię i przyłączmy się do umysłu zbiorowości, a wtedy okaże się, że nadzwyczaj gładko idzie nam przedstawianie swojego punktu widzenia, i to takiego, o którego się nawet nie podejrzewaliśmy.

Utrzymanie harmonii na poziomie kreatywności

Jeśli ośrodek piątej czakry jest zrównoważony, przychodzą nam do głowy oryginalne pomysły dzięki temu, że zawsze patrzymy na życie świeżym spojrzeniem. Jeśli jesteś nim. Połączenie myślenia jednostkowego z umysłem zbiorowym sprawia, że tryskamy twórczymi pomysłami. Na skutek zharmonizowania piątej czakry przyjmujemy na siebie rolę budzącego innych. Pomagamy ludziom przezwyciężyć ospałość umysłu. Nasze poglądy rozpalają umysły innych, szokują ich i prowokują do krytycznego spojrzenia na własne poglądy.

Każda kultura potrzebuje takich krytycznych głosów. Chronią one społeczeństwo przed stagnacją. Ludzie zadający pytania pełnią ważne zadanie: pomagają kulturze ewoluować. Taka jest droga życiowa ludzi z przebudzoną czakrą gardła – pobudzają rozwój.

Służymy innym jako katalizator w procesie przebudzenia innych. Ludzie postrzegają nas jako osoby wyzywające, ale pobudzamy ich ciekawość. Czasem głosimy niepopularne opinie, lecz nie bronimy ich za wszelką cenę, gdy ludzie różnie reagują. Potrafimy myśleć i zawsze możemy znaleźć alternatywne wyjście z każdej sytuacji.

Pobudzanie piątej czakry

Piąta czakra jest przydania w opanowywaniu tremy. Musimy sobie uzmysłowić, że trema i występ na scenie żywią się tą samą energią. Różnica polega jedynie na tym, jak na tę energię reagujemy. Energia jest zawarta w sytuacji, więc nie próbujmy jej wyciszyć. Zamiast tego zignorujmy nasze odrębne ja i pozwólmy energii płynąć przez nas.

Jeśli mamy trudności z wypowiedzeniem swojej prawdy w odpowiednim czasie, to zaproponujmy grupie, w której się znajdujemy, aby po kolei udzielać każdemu głosu. Ludzie chętnie respektują tę zasadę i wtedy cała uwaga skupia się na mówcy. Gdy nam przypadnie głos, powinniśmy się wypowiedzieć i przekazać innym swoją prawdę.

Znanym zjawiskiem jest blokada kreatywności. Stykają się z nią, na przykład, pisarze. Takie zablokowanie można zlikwidować za pomocą piątej czakry. Wyobraźmy sobie, że pracujemy nad czymś i nagle natrafiamy na blokadę energii. Zdarza się to przeważnie na skutek nazbyt osobistego przywiązania do własnego dzieła, pochodzącego z dolnych czakr. Blokuje ono przepływ energii kosmicznej. Oddychajmy wtedy do czakry gardła i pozwólmy wenie twórczej płynąć swobodnie. Nic nie zmieniajmy i nie poprawiajmy, zrobimy to później. Teraz zlikwidujmy blokadę i rozwińmy skrzydła.

Koleje losu nauczyciela duchowego Rama Dassa są pouczającym przykładem drogi człowieka do przebudzenia się piątej czakry. Otóż zbuntował się on przeciwko establishmentowi i tradycyjnemu myśleniu. Jako profesor Harvardu, wówczas jeszcze Richard Alpert, razem z Timothym Learym zaczął badać wpływ LSD na świadomość. Porzucił pracę na uniwersytecie i udał się na pielgrzymkę duchową do Indii. Kiedy w końcu odnalazł swego gum i poznał drogę swego życia, przyjął imię Ram Dass. Latem 1984 roku na konferencji “Pomaganie innym” w Omega Institute określił się jako “megafon zbiorowej świadomości”. Jest on w stanie głosić to, co myśli wielu z nas, ponieważ nieustannie weryfikuje własne przekonania i poznaje wielkie religie świata oraz różne duchowe drogi.

Czakra szósta – trzecie oko

Kolor: Błękit indygo
Kamienie: Fluoryt, turmalin indygolit
Położenie: Środek czoła powyżej nasady nosa

Pragnienie odnalezienia magii i prawdziwego znaczenia życia, pchające nas do poznania rzeczywistości transcendentnej kryjącej się za codziennym postrzeganiem życia, zwiastuje przebudzenie szóstej czakry. Narzędziem transcendencji jest wyobraźnia. Podążanie jej wyższym torem przynosi cudowną inspirację, natomiast dolnym – prowadzi do eskapizmu. Oba tory wiodą od codziennej rzeczywistości, wychodzą poza nią i stapiają nas z wyższą rzeczywistością.

Jest to świat wyobrażeń przekraczających myśli. Piąta czakra wyraża się w kategoriach mentalnych, szóstej zaś doświadczamy poprzez odczucie i wyobrażenie wyższej siły życiowej, której jesteśmy częścią. Dążenie do transcendencji może się przejawiać w różny sposób. Na najwyższym poziomie można uzyskać inspirację, łącząc się z boskością poprzez różne formy praktyki duchowej. Nie zawsze możemy udać się do aśramy czy inspirującego miejsca pośród przyrody. Możemy jednak ten rodzaj postrzegania zastosować nawet wobec najbardziej przyziemnych doświadczeń i dostrzegać boskość we wszystkich rzeczach. Z tej inspiracji możemy też czerpać przez twórcze działanie – wyrażanie się poprzez sztukę jako jej patron albo twórca. Możemy jej również doświadczyć przez magiczną więź z przyrodą.

Okazuje się, że wielu ludzi może osiągnąć stan transcendencji przez oglądanie telewizji. To naprawdę działa. Wpatrywanie się w telewizor nie należy do działań twórczych, jednak pomaga ludziom uciec od codziennej rzeczywistości. Tkwi w tym jednak pewne niebezpieczeństwo. Można utracić zdolność do tworzenia przestrzeni transcendentnej w sobie. Ludzie ci poświęcają tę zdolność po to, aby zatracić się w rozrywce. Eskapizm w świat fantazji jest dość powszechny. Problem powstaje tylko wtedy, gdy jest nadmierny. Najniższe poziomy transcendencji to ucieczka w alkohol i narkotyki, oszustwo i podstęp, a także życie w świecie iluzji.

Inspirująca iluzję szósta czakra prowadzi do sfery istniejącej poza rzeczywistością ograniczoną poznaniem zmysłowym. Utrzymanie harmonii w ośrodku szóstej czakry wymaga dojrzałości duchowej oraz dyscypliny twórczej. Tajemniczy, magiczny świat przyciąga tyle samo szaleńców, co mistyków. Od nas i naszej dyscypliny zależy, czy wyobraźnia zaprowadzi nas do wiary czy lęku, inspiracji czy ułudy.

Skupmy się na szóstej czakrze, aby wyrobić w sobie dyscyplinę woli duchowej. Zwykła wola naszego ego rezyduje w ośrodku trzeciej czakry i dlatego ma charakter osobisty. Gdy jesteśmy zmęczeni, a do końca pracy zostały jeszcze dwie godziny, ta właśnie wola pochodząca z trzeciej czakry zmusza nas do kontynuowania pracy. Posiadamy też wolę duchową. Podczas gdy zwykła wola kieruje działaniami ciała i umysłu, duchowa zajmuje się działaniami duchowymi. Fizyczna wola jest niezbędna, aby zmusić do wysiłku ciało; duchowa zmusza do wysiłku duchowego.

Najpierw trzeba poznać naturalne tendencje własnej wyobraźni niepoddanej dyscyplinie. Na jaki temat zwykle fantazjujemy? Czym spontanicznie wypełniona jest nasza wyobraźnia? Czy dominują w niej elementy seksu? Marzenia na jawie? Chęć zemsty? Wspomnienia? Czy mamy skłonności do zbyt swobodnego puszczania wodzy fantazji? Czy też nasz racjonalny umysł nie daje wyobraźni dostatecznej szansy na wyrażenie samego siebie?

Do analizowania naturalnych skłonności potrzebne jest spojrzenie z pozycji “świadka”. Trzeba zebrać wszystkie swoje cechy, dokonać syntezy i stworzyć z nich jeden spójny rodzaj świadomości. Celem jest rozwinięcie w sobie obserwatora własnego życia i działania. “Być w świecie, lecz nie z tego świata” – oto cel.

Umiejscowienie w sobie “świadka” jest pierwszym krokiem do rozwoju woli duchowej. Obserwujmy, co się dzieje z naszym polem energii, gdy uruchamiamy wyobraźnię. Czy energia wzmacnia się, czy też przeciwnie – maleje? Wewnętrzny świadek może stwierdzić, obserwując nasze pole energetyczne, czy wyobraźnia podąża we właściwym kierunku.

Z kolei następuje aktywne wyrażanie woli duchowej, które każe nam wycofać się z tego, co odbiera nam energię, a skierować ku temu, co ją wzmacnia. Co nas inspiruje? Nauczmy się kierować uwagę w tę stronę. Przebudzenie się świadomości energii wymaga ufności, że podążanie w kierunku tego, co wzmacnia naszą energię, jest właściwą drogą.

Wyobraźnia kierowana, czyli twórcza wizualizacja, ułatwia wydostanie się poza nasze ego. Należy przy tym uważać na wątpliwości płynące z umysłu, Myśli w rodzaju: “To nie jest prawda, to zrodziło się w mojej wyobraźni” wytwarza umysł, który stoi na straży i ściąga naszą świadomość z powrotem na ziemię. Musimy uciszyć w sobie ten głos za pomocą duchowej woli. Pozwoli nam ona odwrócić uwagę od wątpiącego umysłu i skierować ją na ciche, spokojne centrum energii, w którym rodzi się inspiracja.

W miarę kontynuowania pracy z tą energią nasza intuicja się wyostrza, a ściślej – wyostrza się nasze zaufanie do własnej intuicji. Intuicja funkcjonuje stale, tylko nie zawsze jej słuchamy. Opiera się ona na doświadczaniu wiedzy wykraczającej poza logiczne myślenie. Pierwsze przejawy intuicji odczuwamy jako sygnały alarmowe w przypadku, gdy coś nam zagraża. Wyczuwamy wtedy, że coś jest nie w porządku. Jeżeli zignorujemy alarm pomimo ostrzeżeń naszej intuicji i podążamy dalej w tym samym kierunku, to wkrótce będziemy musieli jej posłuchać. Gdy wyłoni się problem, przypomnimy sobie, że jakiś głos ostrzegał nas dużo wcześniej.

Intuicja ostrzegawcza rozwija się zwykle jako reakcja na potencjalne zagrożenie. Można także rozwinąć w sobie intuicję zapobiegawczą. W tym celu trzeba ją skierować na jakąś ideę lub sprawę i ufać, że geniusz twórczy umysłu zbiorowego pomoże nam ujrzeć je w nowym świetle. Intuicja zapobiegawcza pozwala aktywnie ocenić doświadczenie, bez czekania na sygnał ostrzegawczy. Taka intuicja, stosowana w pracy, w związkach międzyludzkich i twórczości, przynosi wiele korzyści. Pozytywnym przejawem intuicji jest poczucie duchowej obecności w danej sytuacji, a my wiemy, że ma to szczególne znaczenie.

Otwarcie szóstej czakry pozwala nam posiąść wiedzę, czy nasza aktualna droga życiowa jest zgodna z naszą prawdziwą drogą. Jeśli tak jest, odczuwamy “sprężyste” przyciąganie subtelnych prądów magnetycznych naszej prawdziwej drogi. Uczymy się doskonale widzieć i interpretować znaki otrzymywane od wyższej siły życiowej. Gdy marny dokonać wyboru drogi, kierujemy się odczuwaniem prądów łączących nas z drogą. Gdy je czujemy, jesteśmy na właściwej drodze.

Bez nadzoru duchowej woli wyobraźnia stwarza przypadkowe doświadczenia i lęku, i ufności. Niektórych hamują lęki, które tamują dalszy rozwój. Uczucia lęku dominują w świadomości ludzi, stąd wokół jest wiele do przeżycia. Musimy umieć rozwiewać lęki, używając duchowej woli, aby omijać ich energię, a kierować się ku światłu wiary.

Łatwo to wszystko opisać, lecz trudniej opanować. Nasza kultura w niewielkim stopniu przygotowuje do posługiwania się duchową wolą. W zasadzie nawet promuje ona lęk. Niektóre religie głoszą, że życie na ziemi jest pozbawione bożej łaski, a życie po śmierci będzie dużo lepsze, pod warunkiem, że przestrzega się religii. Inaczej można skończyć w piekle. Nauczanie takich dogmatów odgrywa oczywiście rolę lękotwórczą.

Nawet jeśli nie wierzymy w doktryny religijne, to musimy liczyć się z ich obecnością w zbiorowych sferach rzeczywistości. Wszystkie wyższe czakry są związane ze zbiorową świadomością, toteż zrozumienie, jak oddziałują te przekonania zbiorowości, jest tym samym, co poznanie prądów na wodach, po których zamierzamy pływać. Znając charakter tych przekonań, jesteśmy przygotowani na zasadzki czyhające na tym poziomie świadomości. Musimy przebrnąć przez gęstą energię lęku, aby się dostać do wyższych wibracji wiary.

Inną cechą charakterystyczną tego poziomu świadomości jest uzmysłowienie sobie istnienia rzeczywistości wyższej, z której możemy czerpać energię. Tao, czyli “droga” mistycyzmu wschodniego, przedstawiona w postaci rzeki życia, w której wszyscy jesteśmy zanurzeni, staje się namacalnym faktem. (O tao będzie nieco szerzej w następnym podrozdziale). Wiara w wyższą rzeczywistość powoduje zmianę systemu wiary związanego z niższymi czakrami w “doświadczenie” jej na poziomie szóstej czakry. Jesteśmy w stanie postrzegać działanie boskości i się z nią zjednoczyć.

Przez pryzmat transcendencji

Kiedy wznosimy się na poziom świadomości szóstej czakry, czyli trzeciego oka, rodzi się w nas zdolność do przekraczania biegunowości w myśleniu. Przed otwarciem się tego centrum energii normą jest świadomość biegunowa. Coś jest dobre albo złe, prawdziwe lub nieprawdziwe. Jeśli istnieją różnice zdań, to jeden ma rację, a drugi nie ma. Z szóstego ośrodka świadomości wznosimy się ponad tę biegunowość i postrzegamy życie przez powiększone szkło, które obejmuje wszystkie poglądy. Jest to stan świadomości , jednoczącej”, w której wszystko jawi się jako wielorakie manifestacje Jedynego Wielkiego Ducha. Postrzeganiu takiemu towarzyszy uczucie błogostanu. Nic nas nie porusza ani nie zaskakuje, gdyż nasze spojrzenie na życie przekracza wszelkie biegunowości.

Patrzenie z poziomu szóstej czakry pozwala nam wyczuwać istnienie rzeczywistości wykraczającej poza naszą indywidualną wolę. Odczuwamy prądy wyższej siły życiowej. Większość duchowych systemów zachęca do rozwijania w sobie widzenia na poziomie szóstej czakry. Mistyka chrześcijańska nazywa je “świadkiem”. J. Krishnamurti mówił o “oddzielonym obserwatorze”, a buddyści określają to punktem “uważności”. Wybieramy taki punkt w świadomości, który obserwuje sam siebie. Nawet podczas działania jesteśmy jednocześnie zaangażowani w nie i świadomi tego zaangażowania. ,

Takie spojrzenie na życie opisane jest dokładnie jako droga tao w Tao Te Czing mistrza Lao-Cy. Przedstawiona jest ona jako nurt płynącej wyższej siły życia, której jesteśmy częścią. Gdy zaczynamy odczuwać powiązanie między naszą indywidualną siłą życiową a kosmiczną siłą życiową, nasza wiara się umacnia. Tao jest niewidoczne, ale absolutnie rozpoznawalne, jeśli się do niego dostroimy. W miarę coraz lepszego dopasowania się do tao, nasze życie zaczyna płynąć gładko i bez wysiłku, jakby nas unosił jakiś niewidzialny prąd.

Gdy idziemy drogą tao, pojmujemy, czym jest działanie bez wysiłku. Wyraża to powiedzenie: “Nic nie robiąc, nie zostawiać nic nie zrobionym”. Nie ma ono żadnego sensu dla naszego indywidualnego umysłu, lecz świadomość szóstej czakry umożliwia nam wniknięcie w wykonywane działanie, zamiast w jego wykonywanie. Potrafimy się sprząc z wykonywanym przez nas zadaniem, bez narzucania sytuacji naszej jednostkowej woli. Na tym subtelnym rozróżnieniu polega “działanie bez wysiłku”.

Postrzeganie z poziomu szóstej czakry przenosi nas na płaszczyznę astralną. Jeśli mamy tam spędzać czas, to powinniśmy umieć się poruszać na tej płaszczyźnie świadomości zbiorowej. Gdybyśmy żyli w złotym okresie historii ludzkości, kontakt z płaszczyzną astralną byłby wspaniały. Żyjemy jednak w trudnych czasach i dlatego sfera astralna jest wypełniona nie tylko inspirującą energią, ale także lękiem, perwersją, winą czy wstydem. Trzeba umieć je odróżnić. W tym celu musimy rozwinąć w sobie wolę duchową i nauczyć się, jak ukierunkować wyobraźnię.

Nie jest łatwo samemu to przeprowadzić. Społeczności duchowe i religijne mogą udzielić wsparcia i pozwalają stworzyć solidne podstawy do zachowania czujności w rejonach, w które pozwalamy się zapuszczać naszej wyobraźni. Wiele jednostek potrafi indywidualnie, poza systemem religijnym, praktykować zjednoczenie się z wolą duchową. Praktyka ta może głównie sprowadzać się do jakiejś formy medytacji lub modlitwy. Praktykowanie kultu rozwija inspirację na poziomie postrzegania szóstej czakry. Podobnie działa czytanie uduchowionej literatury i słuchanie natchnionych mówców.

Dla tych, którzy odnaleźli twórczy wymiar szóstej czakry, zanurzanie się w procesie twórczym staje się formą kultu i także pomaga zestroić się z inspiracją. Dla miłośników przyrody takie zespolenie ma miejsce pośród natury i też staje się formą kultu.

Brak równowagi w aspekcie transcendencji

Zazwyczaj odłączenie się wyobraźni od ziemskiej rzeczywistości spowoduje zaburzenia równowagi tej czakry. Skutki takiego zaburzenia to zagubienie się w rejonach “nie-rzeczywistości” sfery astralnej, w której tkwią lęki, eskapizm, iluzje i wszelkie inne produkty “oszalałej wyobraźni”. Wyobraźnia funkcjonuje, ale osłabia nasze siły.

Najczęściej spotykanym objawem niezrównoważonego użycia czakry szóstej jest dopuszczanie do tego, by ogarnął nas lęk. Omijanie obszarów lękowych wymaga dużych umiejętności, one bowiem dominują. Lęk powinien być systemem alarmowym, a nie stanem umysłu. Gdy przechodząc przez ulicę, przestraszymy się na dźwięk klaksonu auta i instynktownie się cofniemy, lęk spełni swoją rolę. Jeśli lęk towarzyszy nam bez przerwy, jesteśmy nim owładnięci. Wówczas lęk wpływa na wszystkie nasze wybory.

Dopóki nie rozwiniemy w sobie “świadka”, jesteśmy pozbawieni zdolności do oceniania jakości naszych doświadczeń w sferze wyobraźni. Aby móc używać woli duchowej, musimy rozwinąć w sobie umiejętność kontrolowania, jak oddziałuje wyobraźnia na nasze pole energetyczne. Jeśli jeszcze tego nie potrafimy, to nie będziemy wiedzieli, jak pokierować wolą. Gdy brak harmonii jest wywołany przez lęk, przede wszystkim musimy przywrócić stan równowagi,

Kiedy jesteśmy tak bardzo pogrążeni w lęku, że nie zdajemy sobie sprawy z odchylenia od równowagi, sytuacja staje się poważna. Wszystko, w odczuwamy, wydaje nam się realne. Jeśli uświadamiamy sobie, że równowaga jest zakłócona, możemy skierować uwagę na to miejsce w sobie, gdzie tkwi owa świadomość. No i już nie jesteśmy pogrążeni w lęku! Jeśli natomiast mamy w sobie “świadka”, pozbycie się lęku przychodzi nam w sposób naturalny. Odczytujemy ze swego pola energetycznego, czy znajdujemy się w stanie inspiracji czy iluzji, wiary czy lęku, kreatywności czy eskapizmu.

Kluczem jest ocena jakości własnej energii w danej chwili. Czy czujemy się zainspirowani i przepełnieni subtelną energią? Czy też czujemy się sparaliżowani lękiem? Czy nasze pole energetyczne jest otwarte czy skurczone? Sami możemy ocenić swą równowagę, analizując własną energię.

Są ludzie, którzy w sferze wyobraźni spotykają jestestwa ucieleśniające ich własne lęki. Coś w rodzaju nocnych koszmarów młodości. Jestestwa te posiadają realny kształt, nie wystarczy więc po prostu zaprzeczyć ich istnieniu jako wytworom naszej wyobraźni. Gdy podczas wypraw w świat wyobraźni natrafimy na takie jestestwa, najlepiej od razu stawić im czoło i je wyeliminować. Niech wiedzą, że nie damy się zwodzić. Zawsze ustępują przed siłą. Tu znów przydaje się wola duchowa. Instynkt popycha nas do ucieczki od czegoś, czego się boimy, ale wola duchowa musi przezwyciężyć impuls i kierując się wiarą, dodać nam siły do stawienia czoła lękowi, wyeliminowania go i podążenia dalej w wyższe rejony.

Zakłócenie równowagi szóstej czakry powoduje zaburzenie percepcji. Główną przyczyną może być uzależnienie od narkotyków i alkoholu. Daje ono przeżycia pseudowizji “trzeciego oka”. Jest to odmienne postrzeganie rzeczywistości, zniekształcające ją. Możliwe jest doświadczenie zniekształconego obrazu rzeczywistości bez żadnych stymulatorów. Zdarza się to przeważnie wtedy, gdy nie dokonała się pełna integracja wszystkich poprzednich czakr. Wówczas, podobnie jak zdezorientowanej Alicji po drugiej stronie lustra, nieharmonijny ośrodek szóstej czakry przekaże nam zagmatwane wizje zamiast inspiracji.

Zakłócenie to może sprawić, że przejdziemy przez wszystkie stadia – od przekonania, że nasze ja jest szczególne i wyrasta ponad wszystkie inne, po przywiązanie się do jakiegoś specjalnego krzyża, który musimy nosić, a nikt inny go nie zna. W obu przypadkach czynnik osobisty wciąż ingeruje w czyste doświadczenie rozpoznania boskości we wszystkim, co się składa na życie.

Czy jest coś, co nie jest częścią większej całości? Każda wyłączność odcina drogę do tej całości. Dlatego przywiązanie do jakiejkolwiek religii lub doktryny jako do jedynej prawdy raczej ogranicza nasze widzenie, niż je poszerza. Aby osiągnąć wyraźne, transcendentne widzenie, trzeba dostrzec i rozpoznać nawet swoje osobiste przesądy i uprzedzenia, a następnie wyjść poza nie. Przewrażliwienie na punkcie miejsca, jakie inni zajmują na drodze rozwoju duchowego i porównywanie go do tego, w jakim my jesteśmy, może także świadczyć o braku równowagi. Na przykład myślimy: ,Ja uprawiam jogę, a ona nie – zapewne jestem bardziej rozwinięty duchowo”. A przecież rozwój duchowy to nie wyścigi.

Brak równowagi szóstej czakry manifestuje się również poprzez poczucie winy. Zazwyczaj wynika ono z filozoficzno-religijnego przekonania związanego z piątą czakrą i dualistycznym myśleniem. Rozdzielamy własną jaźń od boskiej, co umniejsza w naszych oczach naszą własną wartość. I znowu daje o sobie znać osobiste, odrębne ja i kieruje nasze myśli ku nam samym, ku naszemu małowartościowemu ja.

Oddzielenie od boskości jest źródłem wszelkiego cierpienia. Cierpienie powinno być ostrzeżeniem, że podążamy w niedobrym kierunku. Posłuchajmy tego ostrzeżenia i zastosujmy lekarstwo na wszelkie cierpienie – połączmy się z boskością. Znajdźmy ją na swój własny sposób, ale zróbmy to.

Innym ewidentnym objawem dysharmonii na tym poziomie są “odloty świadomości”. Łączymy się z nieskończonym, ale w nieodpowiednim czasie i w niewłaściwy sposób. W tym przypadku potrafimy przyjąć punkt widzenia świadka, który obserwuje nasz kontakt ze światem, ale z powodu braku harmonii nie możemy nawiązać kontaktu z normalną rzeczywistością w sposób świadomy. Za przykład mogą posłużyć ludzie stosujący narkotyki. Gdy znajdują się pod wpływem narkotyku, mogą się zdystansować i obserwować życie, ale inni nie mają do nich dostępu i trudno im nawiązać normalny kontakt.

Nie tylko narkotyki wywołują taką dysharmonię. Obsesyjne fantazje seksualne także wypaczają percepcję, co obrazuje, jak dysharmonia niższej czakry wpływa na czakry wyższe. Choć fantazjowanie jest ściśle powiązane z szóstą czakrą, to seksualna treść bierze się z niezrównoważonej drugiej czakry. Innym przykładem braku równowagi szóstej czakry jest niemożność oddzielenia rzeczywistości wyobrażonej od realnej. Dzieje się tak w przypadku kogoś, kto przypisuje innym wyobrażone przez siebie cechy, lub nawet kocha za coś, co nie istnieje.

Nadmierna wrażliwość na wszelkie bodźce życia ziemskiego może wystąpić wtedy, gdy czakry fizyczne nie są zrównoważone, a dążymy do otwarcia trzeciego oka. Pojawiają się różne dolegliwości związane ze środowiskiem, w którym żyjemy. Odczuwamy działanie pola elektromagnetycznego transformatorów prądu, pestycydów czy środków chemicznych zawartych w produktach spożywczych, niektórych materiałów budowlanych, spalin czy hałasu, charakterystycznego dla współczesnego miasta. Nie oznacza to, że u każdego, kto cierpi na choroby odśrodowiskowe, występuje brak harmonii dolnych czakr. Tak oczywiście nie jest, ale warto się nad tym zastanowić. Powinniśmy zwracać uwagę na ludzi reagujących chorobą na nieprzyjazne człowiekowi środowisko. Sygnalizują oni coraz większy stopień zatrucia tego środowiska. Wielu z nich próbuje sobie wypracować taki styl życia, który zapewni im oczyszczone pole wibracji.

Utrzymanie harmonii na poziomie transcendencji

W tym stanie świadomości doświadczamy błogości, dostrzegając bożą doskonałość we wszystkich rzeczach. Jesteśmy pojedynczą komórką w całej wielkiej świadomości Matki Ziemi. Mamy kontakt z tao. Dzięki temu odczuwamy jego prąd i z łatwością się do niego dostosowujemy. Pozostawanie w harmonii z postrzeganiem pełnym inspiracji czyni nasze życie beztroskim i radosnym. Innym możemy się wydawać obdarzeni zdolnościami ponadzmysłowymi, ale my wiemy, na czym to polega. Po prostu obserwujemy prądy wszechobejmującej siły życiowej i dostosowujemy się do zmian, jakie ona niesie. To daje nam prorocze spojrzenie, gdyż dostrzegając subtelne poziomy energii, wyczuwamy w niej zmiany, jeszcze zanim one zamanifestują się realnie.

Choć wymagało to cierpliwości i wytężonej pracy, osiągnęliśmy trwałe porozumienie ze swym świadkiem. Możemy teraz obiektywnie obserwować własne współdziałanie z innymi. Możliwość jednoczesnego zachowania dystansu i uczestnictwa daje nam mądrość i wiedzę o znaczeniu życia.

Równowaga szóstej czakry pozwala odczuwać rzeczywistość w szerszym wymiarze, a gdy się do niej dostroimy, rozkwita nasza intuicja. Łatwo przystosowujemy się do sytuacji pozostających poza naszą kontrolą. Wiedza o tym, jak duża część życia pozostaje poza naszą kontrolą, wskazuje na istnienie pozajednostkowej siły życiowej. Wierzymy, że dostrojenie się do tej kosmicznej siły życiowej leży w naszym najlepiej pojętym interesie.

Nasza wiara umacnia się, gdy postrzegamy korzyści podążania drogą wiodącą poza nasze ja, wszystko bowiem, czego ono dotychczas pragnęło, jawi nam się jako łatwo dostępne. Zaspokajamy swe potrzeby bez żadnego wysiłku, co pozwala swobodnie dążyć do utrwalenia przekonania o istnieniu wyższej siły życiowej. Warto dodać, że nasza wiara jest oparta na doświadczeniu. Zyskaliśmy niezwykłą umiejętność bycia we właściwym miejscu o właściwym czasie, niekoniecznie uprzednio to planując. Gdy wsłuchujemy się w cichy, spokojny głos wewnętrzny, intuicja pozwala nam widzieć znaki wskazujące, którędy mamy iść.

Można doświadczyć przeżyć na poziomie szóstej czakry bez praktyki duchowej, ale nie da się utrzymać tego poziomu świadomości bez zdyscyplinowanej woli duchowej. Bez dyscypliny przebudzone trzecie oko jest zarówno inspirujące, jak i złudne. Naraża nas to na przypadkowe doświadczenia transcendentne, czasem związane z wiarą, a czasem z lękiem. Na morzu zbiorowej wyobraźni jesteśmy jak okręt bez sterów. W miarę jak rozwijamy umiejętność rozróżniania, czy nasze drogi prowadzą do zwiększenia, czy uszczuplenia energii, zaczynamy kierować swą uwagę ku temu, co inspiruje. Tak oto przejawia się duchowa wola.

Praktyka duchowa jest niezbędna, gdy chcemy ukształtować w sobie transcendentne i inspirujące postrzeganie życia. Często absorbuje nas ona w takim stopniu, że nasz styl życia umożliwia ciągłe doświadczanie boskości. Przykładami życia podporządkowanego szóstej czakrze są: pobyt w aśramie, uprawianie jogi, oddanie się praktyce religijnej lub innej praktyce duchowej, głęboka duchowa jedność z przyrodą lub uprawianie sztuki bez ograniczania twórczej energii.

Uzyskując harmonię na tym poziomie świadomości, stajemy się wizjonerami. Nasza wiedza wykracza poza umysł i słowa. Postrzegamy obrazami, intuicyjnie. Prowadzi nas wyższy głos wewnętrzny. Inspirujemy innych do słuchania takiego głosu w nich samych. Nie głosimy doktryny ani nie tworzymy szkoły. Nasze widzenie wykracza poza takie zjawiska. Nasz system nauczania to nasza własna zdolność do życia w wielkim spokoju.

Wzniesienie się ponad biegunowość oznacza wzniesienie się ponad konflikt. Konflikt powstaje na skutek sztywnego trzymania się określonych poglądów. Postrzegając szerszą rzeczywistość, obejmującą oba bieguny, możemy wznieść się ponad konflikt i wieść spokojne życie. Nawet pośród chaosu i przemocy, panujących w naszym współczesnym świecie, otwarta i harmonijna czakra trzeciego oka umożliwia przebywanie w innej rzeczywistości, pozbawionej konfliktów.

W stanie równowagi na tym poziomie wszelka rzeczywistość odkrywa przed nami swe głębsze znaczenie. Dostosowujemy własne dążenia do tego, co się nam objawia, i życie staje się błogosławieństwem. Często obecna w nim jest magia. Wszystko, co robimy, nabiera magicznego wymiaru w oczach innych ludzi. Natomiast my po prostu obieramy kurs zgodny z prądem życia w szerszym wymiarze niż życie jednostki.

Przepływ energii z szerszej rzeczywistości do rzeczywistości jednostkowej jest odbierany jako inspiracja. Czerpanie inspiracji oraz inspirowanie innych to dodatkowe korzyści z podążania obraną przez nas drogą. To nie nasze ja inspiruje innych. Przeciwnie, musimy przekroczyć poziom świadomości odrębnego ja. Nawet wówczas, gdy próbuje ono ingerować, sprawiając, że przestajemy się czuć bezpiecznie i przestajemy pomagać innym, mamy siłę przeciwstawić się temu głosowi. Musimy być przekonani, że nasze ja się tu nie wkradło. Tylko zrównanie się świadomości z poziomem czystej inspiracji pozwala inspirować innych.

Duchowy cel szóstej czakry

Osiągnęliśmy mądrość wywodzącą się z postrzegania wykraczającego poza biegunowość, czyli dualizm. Możemy pomagać innym w dostrzeganiu głębszego sensu sytuacji, w jakich się w życiu znajdują. Być może oni sami już nas szukają. Zakres naszego widzenia poszerzył się do tego stopnia, że dostrzegamy znacznie więcej czynników rzutujących na każdą chwilę życia niż większość ludzi. Jesteśmy powołani do tego, aby pomóc innym szerzej postrzegać życie i własne możliwości. To budzi w nich odczucie, że istnieje głębszy sens życia niż samo przetrwanie. Oferujemy ludziom punkt widzenia, który uwalnia ich od ograniczonego postrzegania rzeczywistości. Ludzie mogą nas uważać za wizjonerów; odznaczamy się niesłychaną intuicją w odróżnieniu od większości ludzi, których intuicja pozostaje w stanie uśpienia.

Zawsze jesteśmy w stanie pomóc innym w znalezieniu wyższej ścieżki kryjącej się za ich aktualnym dylematem. Przyjęcie naszego punktu widzenia może zaspokoić u innych pragnienie boskości. Stajemy się fontanną duchowej mądrości i potrafimy dostrzec prawa tworzenia, manifestujące się przed naszymi oczami. Widząc we wszystkim doskonałą konsekwencję tego, co było przedtem, postrzegamy możliwości, jakie w sobie zawiera. Jako wizjonerzy, koncentrujemy uwagę przede wszystkim na możliwościach, a nie na samych zjawiskach.

Pobudzanie szóstej czakry

Kiedy czujemy się zagubieni i unosimy się na fali, skupmy uwagę na szóstej czakrze i zacznijmy szukać znaczenia w naszym życiu. Nauczycieli jest wielu, wystarczy posłuchać. Trzeba śledzić znaki, pytać o nie, odnaleźć właściwy kierunek i kontakt ze swym wyższym ja. Można zastosować wyrocznie takie jak I Czing, postawić karty, tarota lub runy i szukać odpowiedniego dla nas kierunku. Jeśli potraktujemy je z należną uwagą, to staną się narzędziem przekazu naszej wyższej jaźni.

Tę czakrę kultywuje się przez słuchanie inspirujących mówców (na żywo lub nagranych) oraz czytanie tekstów napełniających nas wiarą i zaostrzających widzenie. Mówiąc krótko, jeśli chcemy nadać swemu życiu więcej znaczenia, szukajmy większego znaczenia w naszym życiu. Docierajmy do źródeł.

W sytuacjach konfliktu z sobą samym lub z innymi zachowajmy wiarę w transcendentne postrzeganie i znajdźmy taki punkt obserwacyjny, z którego widzimy szerszą rzeczywistość, obejmującą przeciwne bieguny. Żywiąc w sercu przekonanie o istnieniu drogi prowadzącej poza dualizm, pozwólmy sobie, a nawet zmuśmy się do ujrzenia tej drogi. Zawsze istnieje rozwiązanie, wyższa droga pozostaje dostępna. Przede wszystkim należy pamiętać, że zawsze można ominąć konflikt. Jeśli będziemy strzec tego punktu widzenia, ta wyższa droga sama nam się objawi.

Gdy ogarnia nas depresja i tracimy ducha, nauczmy się go odzyskiwać. Spróbujmy pojąć sens nieukontentowania w Bogu. Yogananda, jeden z wielkich duchowych nauczycieli, dużo o nim pisał. Według niego znaczna część naszego cierpienia i smutku bierze się z rozdzielenia od Boga. Nosimy w sobie głód połączenia się z Bogiem, ale często wydaje nam się, że to czegoś innego nam brakuje. To nieukontentowanie powoduje, że w ziemskim życiu próbujemy odnaleźć coś, czego ono nam nie może dać. Jest to niewłaściwe poszukiwanie duchowej łączności, Gdy następnym razem poczujemy przygnębienie, weźmy to pod uwagę i starajmy się rozwiązać problem poprzez odnalezienie swych duchowych źródeł.

Ćwiczenie

Medytacja: Usiądź prosto tub połóż się na wznak. Oddychaj głęboko, powoli, tak żeby się uspokoić. Zwróć uwagę na subtelne wznoszenie się i opadanie energii podczas każdego oddechu. Gdy wyciszysz się całkowicie, wyobraź sobie ocean i jego ogrom. Zanurz się w nim i poczuj, że jesteś cząstką tego ogromu. Nie jesteś ani w nim, ani oddzielony od niego – jesteś nim, stań się nim. Teraz wyobraź sobie pojedynczą falę unoszącą się nad oceanem. To twoje jednostkowe życie – odrębne i odmienne od całości, a jednocześnie pozostające jej częścią. Fala wznosi się, opada i znów wznosi. To twoje kolejne inkarnacje. Fala powstaje z oceanu – rodzi się twoje indywidualne życie, aby z powrotem opaść do jedności. Zaraz jednak wznosi się kolejna fala – następne twoje życie manifestuje się i wraca, aby połączyć się z całością. Ile takich fal twoich indywidualnych żywotów już się uniosło? Ile ich jeszcze wzniesie się w przyszłości? Poczuj ogrom swoich możliwości.

Wyobrażając sobie unoszenie się i opadanie fal, poczuj, jak za każdym razem ocean obejmuje cię i wita. Poczuj, że łączysz się wtedy z boskością – czułą i współczującą, zawsze serdecznie przygarniającą cię do siebie, Poczucie odrębności jest iluzją. Fala jest cały czas częścią oceanu, a on się w niej zawiera. Każde uczucie oddzielenia jest ułudą. Poczuj swą jedność z wiecznym ogromem.

Czakra siódma – korony

Kolor: Fioletowy lub biały
Kamienie: Czysty kwarc
Położenie: Korona głowy

Z samej definicji czakra korony reprezentuje czystą, niezróżnicowaną energię kosmiczną. Jest ona przyporządkowana dążeniu do doświadczenia boskości, jakkolwiek ją pojmujemy. Jeśli istnieje tu jakaś potrzeba, jest nią absolutne poddanie się przewodnictwu bożemu. Na tym poziomie nie wystarcza wiedza o życiu duchowym. Pragniemy połączyć się z boskością i wykonywać wszystko pod jej kierunkiem.

Czakra ta, która zapoczątkowała proces inwolucji, otrzymując energię, jest tą samą czakrą, która dopełnia proces ewolucji. Energia pożyczona z kosmosu dla zainicjowania naszego życia zostaje zwrócona wraz ze zjednoczeniem się doświadczenia jednostkowego ze zbiorowym. To nasz wkład we wszechświat: suma energii wszystkiego, czym jesteśmy.

Po otwarciu się na ten poziom postrzegamy całokształt życia jako doświadczenie duchowe. Boskość uśmiecha się do nas z każdego elementu rzeczywistości. Nasze życie jest oddawaniem czci, ponieważ w każdym doświadczeniu widzimy wymiar świętości.

Choć ostatecznie jest to zawsze dar bożej łaski, możemy się do tego stanu przygotowywać poprzez życie w świadomości tej świętości. Będzie to nas przybliżało do doświadczenia oświecenia i olśnienia. Jest to zaledwie przebłysk najwyższego poziomu rzeczywistości, który trwa chwilę i przemija. Przychodzi, kiedy chce, ale możemy zwiększyć prawdopodobieństwo jego wystąpienia poprzez medytację, modlitwę i głęboką kontemplację.

Przez pryzmat duchowości

Następuje całkowite połączenie. Większość z nas bardzo rzadko doświadcza tego stanu, a w historii ludzkości tylko kilka nadzwyczajnych jednostek potrafiło utrzymać swą świadomość na tym poziomie. Są to istoty anielskie, które całkowicie podporządkowały boskości swą indywidualną świadomość. Dla ogółu ludzi jest to “szczytowe”, “oceaniczne” doświadczenie nagłej pełnej świadomości. Jest to jak spojrzenie na życie oczyma bożej siły, patrzącej naszymi oczami.

Jest to owoc życia w świętości. Stopienie się z nieskończonym pozwala zajrzeć do dusz innych. O tym, jak długo zdołamy utrzymać ten poziom postrzegania, decyduje nasza reakcja. Jeśli budzi w nas lęk, zostaniemy natychmiast cofnięci do poziomu niższych czakr, gdzie czujemy się bezpieczniej. Niełatwo zachować stan równowagi na tym poziomie. Wiedza ma swoją cenę. Budzimy w sobie pełną pamięć – wiemy. Odpowiednio silne poddanie się jest niezbędne, aby trwać w postrzeganiu na poziomie siódmej czakry.

Przed każdym z nas jest cel – boży zamysł, który powołał nas do kolejnego wcielenia. Każda z wyższych czakr zawiera w sobie celowość, ale czakra siódma odkrywa przed nami wszechogarniający cel stojący przed naszą duszą w tym życiu. Gdy obudzimy w sobie pełną świadomość siódmej czakry, nie możemy tego celu zanegować, a ta wiedza niesie za sobą odpowiedzialność. Musimy ją akceptować. Jeśli nie zaakceptujemy objawionego celu, to na powrót zejdziemy do niższych czakr. Jeśli go zaakceptujemy, łączymy się z niewyczerpanym źródłem energii. Boska siła dostarczy nam wszelkiej energii i stworzy okoliczności potrzebne do osiągnięcia celu naszej duszy.

Osoba postrzegająca życie z poziomu siódmej czakry najchętniej pozostawałaby w samotności, na łonie przyrody, aby oddawać się kontemplacji. Inni ludzie pragną jednak z nią przebywać. Na szczęście, na tej płaszczyźnie bytu dawanie innym przychodzi w sposób naturalny dzięki temu, że istnieje połączenie z siłą życiową wszechświata, źródłem niewyczerpanej energii. Trzeba mieć nieustającą łączność z boskością, aby utrzymać się na tym poziomie. Gdyby ta łączność ustała, a ludzie nadal czerpaliby od nas, bylibyśmy zdani wyłącznie na swoją energię jednostkową i pozbawieni bożego źródła. W efekcie spadlibyśmy do poziomu niższych czakr z powodu wyczerpania i osłabienia się naszej osobistej energii.

Brak równowagi w aspekcie duchowości

Brak równowagi siódmej czakry może okazać się niebezpieczny. Może prowadzić do zakorzenienia naszego życia w odrębnej rzeczywistości, dla nas bardzo realnej, ale nie zintegrowanej z otaczającym nas światem. Prowadzi to do odcięcia się od rzeczywistości ziemskiej i uniemożliwia normalne funkcjonowanie w codziennej rzeczywistości.

Dysharmonia w tym ośrodku może doprowadzić do konfrontacji ze strażnikami ostatniej bramy, czyli ucieleśnieniem naszych lęków. Manifestują się one jako istoty, które nas prześladują. Choć z ziemskiego punktu widzenia są one tylko nic nieznaczącymi zjawami, to dla osoby, która napotkała taką energię, stają się realne. Doskonały sposób, który chroni przed zbłądzeniem w strefy lęku siódmej czakry, to zastosowanie nauk któregoś ze świętych tekstów ludzkości. Biblia, Koran, I Czing, Tao Te Czing, Upaniszada, Bhagawadgita i wiele innych ksiąg pomogą odzyskać harmonię na tym najwyższym poziomie.

Podejrzewam, że wielu pacjentów szpitali psychiatrycznych otworzyło się na ten kosmiczny poziom, ale nie są połączeni z niższymi czakrami i osobowym ja. Żyją oni w oddzielnej rzeczywistości, bez zakotwiczenia w niższych czakrach.

Innym rodzajem dysharmonii jest coś, co nazywam syndromem “listy zakupów”. Nauki spod znaku New Age doradzają stworzenie sobie wizji własnego życia. Czy chcemy mieć udany związek, czy nową pracę, powinniśmy szczegółowo spisać swoje potrzeby i medytować nad nimi, uznając je za prawdę. To niewątpliwie działa, co potwierdzi każdy, kto próbował takich metod. Listę tę układa nasze ego, a gdy ego wtrąca się do wyższych czakr, nie można osiągnąć równowagi. Ego twierdzi bowiem, że lepiej zna nasze potrzeby niż Bóg. Zamiast całkowicie poddać się prądowi naszego życia, intensywnie zajmujemy się jego ukierunkowaniem. W dużej mierze wyklucza to cudowne rzeczy, jakie mogą nas spotkać, jeśli poddamy się całkowicie bożemu planowi.

Zdajmy się na Boga – to najlepsze, co możemy zrobić, jeśli trudno nam zrezygnować z kontroli nad przebiegiem własnego życia. Jest to bardzo ciekawy proces. W pierwszym etapie budzenia się wyższych poziomów świadomości musimy sprawować taką kontrolę, biorąc odpowiedzialność za wszystko, czego doświadczamy. Jest to konieczne po to, aby się wyzwolić z uwarunkowań kulturowych, jakie w nas wpojono. Początkowo kierowanie swym życiem jest konieczne. Jednak gdy chcemy osiągnąć najwyższy poziom świadomości, musimy się zdać na boże kierownictwo. Najpierw więc odzyskujemy swoje autentyczne ja, przejmując kontrolę, ale na końcu poddajemy się najwyższej sile, w którą wierzymy, aby na trwałe zanurzyć się w boskości.

Utrzymanie harmonii na poziomie duchowości

Poziom świadomości siódmej czakry najlepiej określa słowo święty. Poddanie się Najwyższemu jest absolutne, całe życie jest podporządkowane bożej woli. Osiągnięcie tego poziomu świadomości wymaga całkowitego poddania się wyższej sile. Nie mamy najmniejszych wątpliwości co do naszej drogi, podążamy nią przez cały czas. Jesteśmy w tym świecie, ale nie z tego świata, ponieważ nasza świadomość tkwi w bożej świadomości.

W tradycji buddyjskiej ten poziom świadomości ilustruje droga bodhisattwy. Bodhisattwa to jednostka bliska osiągnięcia oświecenia, która jednak rezygnuje z opuszczenia tego świata i doświadczania wiecznej błogości; pozostaje, aby dzielić do końca ludzkie cierpienia. Przebudzenie siódmej czakry to wkroczenie na drogę bodhisattwy.

Temu poziomowi świadomości towarzyszy poczucie wieczności. Jest to stan, w którym wiemy, że odpowiemy za każdy swój czyn dokonany w ciągu wieczności. I tyleż mamy czasu, żeby wszystko naprawić. Kiedy sobie uświadomimy, że prawo przyczyny i skutku działa przez całą wieczność, zaczynamy wkładać więcej energii w tę naprawę. Nie da się oszukać tej cząstki bożej świadomości, którą mamy w sobie. Jakaś część nas wie, czy żyjemy w zgodzie ze swym wyższym ja. Wreszcie porzucamy wszystkie sztuczki, za pomocą których chcemy ukryć się przed własną boską świadomością, poddajemy się nurtowi życia zgodnego z najwyższymi intencjami i pozostajemy nieustannie czujni, aby się w nim utrzymać.

Zanim nauczymy się utrzymywać w sobie ten poziom świadomości własnym wysiłkiem, spływa on na nas jako łaska. Siódma czakra jest poza naszym zasięgiem. Można jej doświadczyć, ale nie z własnej, jednostkowej woli. Najczęściej jest ona doświadczana na skutek bożej interwencji, nie spowodowanej osobiście. Takie najwyższe doświadczenia zdarzają się zresztą bardzo rzadko. Są to krótkie przebłyski boskiej świadomości – dusza kosmosu otwiera się i tchnie w nas swój oddech. Takie krótkie i sporadyczne “tchnienia” boskości często zmieniają całe nasze życie.

Gdy odczujemy wartość takiego pełnego zjednoczenia, wszystko inne blednie i traci znaczenie. Pragnienie doświadczenia tego na nowo wypiera wszelkie inne dążenia; wkraczamy na drogę prowadzącą do bożej realizacji. Pragniemy nie tylko dowiedzieć się o Bogu, chcemy Go poznać. Koncentracja na tym jednym celu przynosi w końcu owoce zaczynamy coraz dłużej pozostawać w boskiej świadomości.

Dopóki do tego nie dojdzie, nie zdajemy sobie sprawy, że nie jest to, jak się powszechnie sądzi, droga poświęcenia. Utrzymanie się na tym poziomie świadomości wymaga integracji i zrównoważenia wszystkich poprzednich czakr, co wyklucza jakiekolwiek poświęcenie. A jeśli faktycznie do niego dojdzie, energie pominiętej czakry i tak ściągną naszą uwagę do miejsca, w którym wystąpił brak, a więc do tego źródła, które próbowaliśmy ominąć.

Nie należy mylić poddania się z poświęceniem. Poświęcenie to rezygnacja z czegoś, co cenimy; poddanie wymaga jedynie ufności, że gdy podporządkujemy swe życie boskości, przyjdzie do nas wszystka, co cenimy.

Mamy pozostać ludźmi korzystającymi z pełni życia. Poddanie się najwyższemu głosowi prowadzi do osiągnięcia najwyższego stanu świadomości siódmej czakry. Taka droga życiowa jest najlepsza dla każdego człowieka, także jego osobowego ja. To sposób życia, który nie skazuje na wieczne cierpienie, który nikogo nie krzywdzi ani nie wymaga od nas ofiary, co byłoby krzywdzące dla naszego odrębnego ja. Poświęcenie implikuje, że potrzeby wszystkich innych ludzi są ważniejsze niż nasze własne. Poddanie się pozwala odkryć drogę, która stanowi korzyść dla wszystkich, również dla nas samych.

To wymaga wyjaśnień. Poziom świadomości siódmej czakry pociąga za sobą przekonanie o tym, że wszystko jest jednością, iż wszystko pochodzi z tej samej boskiej emanacji. Poświęcenie staje się formą duchowego samobójstwa. Odrzucenie swego ja jest odrzuceniem cząstki bożego stworzenia, co zaprzecza podstawowej zasadzie siódmego poziomu świadomości. Nie da się utrzymać tego poziomu, poświęcając własne ja. Zestrojenie się z tym centrum oznacza, że nastąpiła całkowita integracja i umocnienie się wszystkich czakr. Ego, dusza i duch są w pełni aktywne i ożywione.

Często do zakłócenia równowagi dochodzi na skutek podporządkowania się fałszywym guru i dania posłuchu nieodpowiednim naukom. Prawdziwy poziom świadomości siódmej czakry to bezpośrednia łączność z boskością, bez pośredników. W dążeniu do osiągnięcia boskiej świadomości może dojść do uznania nauczycieli, dogmatów, manifestów i innych form pośrednictwa za samego Boga. Jeśli droga, którą wybraliśmy, inspiruje nas i przybliża do naszego wyższego ja oraz do boskości, nie zbaczajmy z niej. Jeśli natomiast nie daje nam ona inspiracji ani wiary, nie przybliża do wyższego ja ani do boskości, zachowajmy ostrożność. Bądźmy cierpliwi. Zaczekajmy, aż znajdziemy prawdziwą drogę. Warto poczekać, choć nie w pustce, lecz w pełnym przekonaniu, że nasze zjednoczenie z boskością w końcu nastąpi.

Życie w pełnej świadomości siódmej czakry jest najwyższym aktem wiary. Sprawą pierwszorzędnej wagi jest wiara w to, że dowiemy się, co znajduje się poza granicami lęku. Gdy po raz pierwszy przekraczamy ograniczoną sferę świadomości jednostkowej i wkraczamy w nieograniczoną przestrzeń rzeczywistości duchowej, musimy się zdać na ślepą wiarę; po prostu ufać, że istnieje rzeczywistość wykraczająca poza lęk. Odkrywamy świadomość jak Magellan. Kto ma w sobie wiarę, nie boi się, że spadnie z krańca świata po przekroczeniu strefy znanego.

Poza lękiem jest wolność. Bez jarzma lęku możemy swobodnie doświadczać świadomości żywiącej się kosmiczną energią życiową, która przepływa nieustannie przez całe stworzenie. To jest uwolnienie. Zaznajemy prawdziwej wolności od ograniczającego spojrzenia na rzeczywistość.

A jak to wpływa na nasze poczucie czasu! Zapominamy, co to niecierpliwość. Cóż bowiem znaczy kilka minut, jeśli poznaliśmy wieczność? Linearne postrzeganie czasu, charakterystyczne dla dolnych czakr, wtapia się w świadomość czasu cyklicznego. Wiemy, że mamy mnóstwo czasu, żeby zrobić wszystko, co do nas należy. Czas staje się naszym sprzymierzeńcem, a nie wrogiem. Uczymy się celebrować chwilę. Umacniamy się w cierpliwości.

Wolność pozwala nam czuć siłę życiową, płynącą żyłami całego istnienia, odkryć wymiary życia poza ciałem i poznać istnienie uniwersalnych obszarów. Wiedza ta zmienia nasze życie. Już nie tylko wierzymy w istnienie rzeczywistości poza lękiem, ale jej bezpośrednio doświadczamy. Poznanie prawdy o tym doświadczeniu i pewność, że jest ono dostępne, zmienia nasz stosunek do całego życia.

Prześledźmy życie ludzi świętych: Jezusa, Buddy, Lao-Cy, Matki Teresy, Gandhiego, Yoganandy, Thich Nhat Hanha czy Muktanandy, by wymienić tylko kilku z nich, i zadajmy sobie pytanie: co jest dla nich wspólne? Otóż całkowite i nieprzerwane połączenie z boskością. Dość ograniczona lista tych, którzy utrzymali harmonię na tym poziomie energii, świadczy o ogromie takiego zadania. Przesunięcie głównego ośrodka świadomości na poziom boski, przy jednoczesnym pozostawaniu świadomością w sferze jednostkowej, jest bardzo trudne.

Poddanie się boskości musi być całkowite – z Bogiem nie można się targować. Zadajmy sobie pytanie, czy jesteśmy przygotowani na robienie wszystkiego, co będzie konieczne, aby całkowicie podporządkować się woli Boga? A może próbujemy przemycić jakieś warunki naszego poddania? Na przykład: “Poddam się boskiej woli całkowicie, pod warunkiem że pozostanę z mężem, rodziną w dobrym zdrowiu; że będę miał dobrą pensję i ładne mieszkanie…”. Oczywiście trochę przesadzam, ale chodzi o to, że nie ma tu miejsca na żadne negocjacje. Albo poddajemy się całkowicie, albo z niego rezygnujemy.

W tym tkwi ogromny paradoks. Kiedy w końcu nasze ego zrezygnuje ze sprawowania kontroli i podda się boskiej woli, na ogół dostajemy wszystko, czego by nasze ego pragnęło, a nawet więcej. Tego jednak nie sposób wiedzieć z góry. Trzeba się zdecydować ze szczerą wiarą w to, że boża siła wie najlepiej. Większość ludzi, którzy to uczynili, twierdzi, że gdy całkowicie się poddali, zachowali bez wysiłku to wszystko, co obawiali się utracić. Oczywiście, można otrzymać więcej, niż nasze ego mogło się kiedykolwiek spodziewać. Nie należy ograniczać boskości, sugerując, że wiemy lepiej, co w ostatecznym rozrachunku jest dla nas najlepsze.

Problem powstaje wówczas, gdy w grę wchodzą inne osoby, zwłaszcza jeśli mamy rodzinę i dzieci. Czujemy się za nich odpowiedzialni. Dla dobra naszych najbliższych musimy zachować kontrolę. Wtedy następuje prawdziwy sprawdzian wiary. Czy nasza wiara jest na tyle silna, abyśmy ufali, że żadna z kochanych przez nas osób nie zostanie skrzywdzona na skutek tego, że wejdziemy na wyższą drogę? Taka sytuacja wymaga niezwykle silnej wiary.

Duchowy cel siódmej czakry

Stosujemy wiele metod, aby osiągnąć stany duchowe, zanim otworzy się siódma czakra. Kiedy zjednoczymy się z boskością, całe nasze życie jest stanem duchowym. Techniki są potrzebne dopóty, dopóki do tego dochodzimy, ale gdy już dopniemy celu, wszelkie praktyki prowadzące do duchowości stają się zbędne. Teraz musimy zademonstrować swój związek z życiem.

Wszelkiego rodzaju duchowe drogi uczą rezygnacji z przywiązania do rzeczy materialnych na rzecz boskiej świadomości. Jest to konieczny etap odrzucenia ziemskich uwiązań, czyli droga wyrzeczenia. Gdy nastąpi przebudzenie, obejmujemy świadomością wszystkie sfery życia, w tym rodzinę i pracę. W myśl powiedzenia: “Zanim doznasz oświecenia, rąb drzewo i noś wodę; gdy doznasz oświecenia, rąb drzewo i noś wodę”. Naszym celem jest dać świadectwo temu, że całe życie jest praktyką duchową.

Pobudzanie siódmej czakry

Gdy życie staje się rozpaczliwe, podejmijmy działania z całą desperacją, na jaką nas stać. Całkowicie się poddajmy. Śmiało, bez reszty, z wiarą w sercu. Wierząc przynajmniej w to, że gdy zrezygnujemy z przeprowadzania własnej woli, otwieramy wyższej sile drogę do wniknięcia w nas. Nasz dotychczasowy sposób na życie nie działał, dlaczego więc nie spróbować innego? Właśnie moment życiowej rozpaczy może zadecydować o tym, że wreszcie przedrzemy się na najwyższy poziom postrzegania.

Czy jednak musimy czekać na taki moment? Działa on jak siła napędowa, popychająca nas do szukania boskości, ale czy nie możemy tego robić, zanim wpadniemy w rozpacz? Taka jest postawa wizjonerska. Lepiej osiągnąć ten poziom świadomości z własnego wyboru. Wtedy odczuwamy, że otrzymaliśmy wspaniałą szansę, i nie kieruje nami desperacja.

Medytacja z czakrami

Medytacja ta ma na celu skoncentrowanie uwagi na każdym z centrów energii. Odczuwamy energię związaną z każdą czakrą i oczyszczamy kanały łączące je ze sobą.

Znajdź ciche, spokojne miejsce i usiądź. Wyprostuj się i przyjmij pozycję, która pozwoli ci wytrzymać bez ruchu piętnaście, dwadzieścia minut. Gdy poczujesz w sobie spokój, z każdym oddechem wizualizuj snop białego światła przenikający do , twojego ciała przez czubek głowy. Idź w myślach za tym światłem w dół kręgosłupa. Czuj, jak energia zbiera się u jego podstawy, gdy wstrzymujesz oddech. Z każdym wydechem wizualizuj energię wracającą w górę kręgosłupa. Kiedy energia przechodzi przez każdą czakrę, staje się ciemniejsza, bo zbiera zanieczyszczenia. Zobacz to. Kiedy wreszcie energia wychodzi tą samą drogą, którą weszła, ma już ciemną, mulistą barwę. Wyobraź sobie cały ten cykl kilka razy, a za każdym razem energia wychodząca z czakry korony jest coraz bardziej oczyszczona.

Możesz teraz przejść do ożywiania każdej czakry. (Przez cały czas miej oczy zamknięte). Kluczem w tej medytacji jest oddech. Mistycy wiedzą, że z oddechem można wchłonąć w siebie wszystko: miłość, jasność, mądrość, odwagę. Skoncentruj się na danym uczuciu i z wdechem wchłaniaj jego energię do swego jestestwa. Wstrzymaj oddech, licząc powoli do czterech, i poczuj, jak ta energia cię przepełnia. Wciągnij ją, zatrzymaj i pozwól jej wypełnić cię, a potem z wydechem wypuść ją na zewnątrz. W tej medytacji posłużymy się kolorami. W ten sam sposób: wdychaj kolor, zatrzymuj w środku, aby wypełnił cię dokładnie, i wydychaj go na zewnątrz, widząc, jak ten kolor z ciebie emanuje.

Pierwsza czakra

Wciągnij promień białego światła aż do podstawy kręgosłupa. Zatrzymaj światło w pierwszej czakrze i wyobraź sobie, że zmienia się w soczystą czerwień. Wstrzymaj oddech i skoncentruj myśli na fizycznej naturze swych zmysłów. Poczuj w sobie pasję, siłę, fizyczność, pełną odwagi energię. Wydychając, promieniuj czerwonym kolorem i czuj jego siłę. Powtórz cykl kilka razy, aż zanurzysz się całkowicie w odczuwaniu pierwszej czakry.

Druga czakra

Ponownie wraz z oddechem wciągnij promień białego światła do podstawy kręgosłupa. Potem wejdź za energią do drugiej czakry, usytuowanej tuż nad wzgórkiem łonowym. Wizualizuj energię przechodzącą w kolor ciemnopomarańczowy. Kąpiąc się w tym kolorze, poczuj w sobie witalność i żywotność. Odczuj swój magnetyzm i pewność, że przyciągniesz do siebie wszystko, czego potrzebujesz. Czuj, jak budzi się twoja zmysłowość, a twoje pięć zmysłów ożywa. Z wydechem wyślij tę pełną magnetyzmu, radosną energię na zewnątrz ku światu.

Trzecia czakra

Zacznij od wciągnięcia promienia białego światła w dół do podstawy kręgosłupa. Potem energia wraca do góry, do okolicy splotu słonecznego, kilka centymetrów poniżej pępka. Jej kolor zmienia się w jaskrawożółty. Czuj, że jesteś osobą obdarzoną zdolnością dokonywania wyborów zgodnie z własną wolą. Poczuj wyraźnie siłę swej osobowości, solidnie zakorzenioną w wyznawanych przez ciebie wartościach i przekonaniach. Osiągnij stan całkowitej niezależności i z wydechem wypuść tę jasność ku światu.

Czwarta czakra

Wciągnij z wdechem białe światło do czakry korzenia, a potem pozwól mu unieść się do okolicy serca. Wyobraź sobie, jak z serca emanuje kolor soczyście zielony. Otaczając się tą ożywczą barwą, czuj, że jesteś osobą pełną miłości i akceptacji. Poczuj, jaka obfitość wszystkiego jest na świecie, i że wystarczy jej dla każdego. Obudź w sobie hojność i dziel się swym sercem ze światem. Miej świadomość, że podejmując decyzje sercem, łączysz swe osobiste i duchowe potrzeby.

Piąta czakra

Białe światło schodzi do podstawy kręgosłupa i wznosi się z powrotem do gardła. Zanurzasz się teraz w niebieskim świetle koloru nieba. Twoje myśli nie są niczym ograniczone, jak niebo. Niech wyobraźnia zaniesie cię aż do nieskończonych obszarów świadomości. Zbudź w sobie zdolność do twórczego postrzegania świata i wyrażania swego prawdziwego ja – autentycznego, uwolnionego od stereotypów kulturowych.

Szósta czakra

Idź za białym światłem do pierwszej czakry, a potem wznoś się z nim poprzez kolejne czakry do trzeciego oka na środku czoła. Promień światła staje się kolorem błękitnym indygo, a ty koncentrujesz się w przestrzeni między oczami. Czujesz mądrość akceptacji życia takim, jakie jest, a przez to czujesz z nim jedność. W tym miejscu widzisz swoje życie z perspektywy ziemskiej, a jednocześnie z wyższej, duchowej. Przestajesz oceniać, po prostu jesteś świadkiem swego życia. Ogarnia cię błogość, gdy jednoczysz się z wyższym nurtem życia, niezależnym od ciebie. Uświadamiasz sobie prawdy płynące z twojej intuicji.

Siódma czakra

Po raz ostatni podążasz za białym światłem w dół przez wszystkie czakry i tym razem pozwalasz mu się wznieść po czakrę korony i na zewnątrz. Zobacz otaczający cię fioletowy blask. Wstrzymując oddech, napełnij się tym światłem. Uświadom sobie, że nie jesteś już samotny jako odrębna jednostka. Jesteś jeden, lecz ze wszystkimi. Poczuj nad sobą duchową opiekę, gdy łączysz się z boskością. Wydychając, oddaj energię swego istnienia boskości i otaczającemu cię światu.

Mając dalej oczy zamknięte, wróć myślą do miejsca, gdzie się znajdujesz. Wsłuchaj się w dźwięki otoczenia, poczuj zapachy. Oddychaj nadal równo i spokojnie. Powoli otwórz oczy i odczuj ożywczą świadomość TERAZ.

Medytacja nieba i ziemi

Usiądź w pozycji wygodnej do medytacji. Może to być każda pozycja, w której jesteś wyprostowany: siad lotosowy, siedzenie na krześle, przy ścianie, a nawet leżenie. Skoncentruj się na swym oddechu. Zwróć uwagę na wdech i wydech. Zauważ subtelne wznoszenie się twego jestestwa przy wdechu i subtelne opadanie przy wydechu. Obserwuj zmianę z wdechu na wydech i odwrotnie. Czy możesz uzmysłowić sobie subtelne przejście między oddechami, kiedy jesteś pośrodku?

Ureguluj teraz pracę systemu czakr, koncentrując się po kolei na każdej z nich. Zacznij od pierwszej czakry. Poczuj ją, skupiając na niej uwagę, wizualizuj kolor czerwony i atrybuty związane z tym centrum. Przechodź po kolei przez każdą czakrę, wyobrażając sobie odpowiednie kolory (czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, indygo, fioletowy) i atrybuty czakry. Potem zejdź z czakry korony z powrotem do czakry korzenia. Wykonaj to wszystko kilka razy.

Następnie wyobraź sobie, że twój kręgosłup wydłuża się i wchodzi w ziemię. Zobacz, jak z podstawy tego przedłużonego kręgosłupa wyrastają korzenie i zapuszczają się głęboko w ziemię. Korzenie te zaplątują się z korzeniami wielkich drzew i czerpią zrównoważoną, ugruntowaną siłę. Wędruje ona ku górze, nad ziemię i do twojego serca. Poczuj w sercu tak uzyskane zakotwiczenie i bezpieczeństwo.

Potem wyobraź sobie, że twój kręgosłup wydłuża się poprzez koronę głowy i biegnie ku górze, ku niebu. Staje się jakby wielką anteną rozgałęziającą się do nieba. Antena ta wychwytuje energię duchową z kosmosu. Wyobraź sobie, że czerpiesz tę energię z nieba i przekazujesz ją w dół do serca. Poczuj w sercu duchową energię.

A teraz wyobrażaj sobie jedno i drugie. Pobieraj energię z ziemi i z nieba jednocześnie i czuj, jak stapiają się one obie w twoim sercu. Z wdechem wciągaj obie energie, zatrzymaj oddech na kilka sekund i poczuj, jak mieszają się i jednoczą w centrum serca. Czujesz właśnie energię nieba i ziemi. Z wydechem zobacz, jak ta zjednoczona energia promieniuje z ciebie ku światu. Wdech. Wydech. Wciągaj energię w siebie i wysyłaj ją światu.

Tabela czakr

Czakra Ukierunkowanie Zasadniczy
cel
Postrzeganie Poziom świadomości Manifestacja nie-
zrównoważenia
Zadanie
1 przetrwanie znaleźć
miejsce
na ziemi
instynkty
biologiczne,
poczucie
odrębności
bezpieczeństwo;
połączenie ciała
z ziemią
brak poczucia
bezpieczeństwa
być całkowicie
w ciele
2 przyjemność zmysłowość/
seksualność
emocjonalne ja świadomość
magnetyzmu
energii
hedonizm/
słabostki
radość życia
3 siła siła woli;
inicjowanie
działań,
wyznaczanie
granic
zasady,
których
bronimy
szukanie
możliwości
wyrażania woli
konflikty na
tle władzy
umiejętność
dokonywania
mądrych
wyborów
4 miłość otarcie serca
na wszystkich;
brak rywalizacji
współpraca pogodzenie
i spokój
rozdarte serce poczucie
szczęśliwości
5 kreatywność mówienie
prawdy
indywidualny
pogląd,
ponadkulturowe
stereotypy
obserwacja
z dystansu i
bez uprzedzeń,
a potem synteza
różnych poglądów
poczucie
niedoskonałości
lub brak
wrażliwości
autentyzm
6 transcendencja być inspiracją
dla innych
przekroczenie
dualizmu;
pełny wgląd
wewnętrzne
przewodnictwo
intuicji, dzięki
połączeniu się
z wyższą
rzeczywistością
odloty
świadomości;
iluzje
umiejętność
kierowania
wyobraźnią
7 duchowość złączyć się z
intuicją bożą
oczyma
boskiego
bytu
doświadczanie
całego
życia jako
duchowego
syndrom
„listy
zakupów”
poddanie się

źródło: DAVID POND, CZAKRY OD PODSTAW

Zapraszam na zabieg czakroterapii.

Harmonizowanie, odblokowywanie i doenergetyzowanie czakr

ZAPISY i INFORMACJE:

tel.: (+48) 533 009 607

e-mail: info@pracowniazycia.pl


 

 

Add Comment Register



Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>